300 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LlGCHAMEN, 



bewegen. Men gaf ze daarom ook eigene namen. De sterrekundige 

 TARDE noemde ze lunas Borhonicas en ?»iaupertüis Sidera Austriaca. 

 Galileï hield ze voor wolken , die in den zonnedampkring ronddrijven. 

 Nog anderen meenden, dat de lichtzee , die de zon omgeeft, aan eb 

 en vloed onderhevig was , waardoor somtijds de grond zelf werd bloot- 

 gelegd. De beroemde lalande , in het laatst der vorige eeuw, be- 

 schouwde die vlekken als de kruinen van ontzettende hooge bergen. 

 Daalde nu de gloeijende dampkring , die de zon omgaf, tot beneden 

 den top van zulk een berg , dan moest zich in die vuurzee eene don- 

 kere vlek vertoonen. Op de plaats, waar die lichtzee met de bergen 

 in aanraking komt , moet dan natuurlijk de lichtsterkte aanzienlijk 

 minder zijn; vandaar de graauwe randen, die de zonnevlekken omgeven. 



Maar deze hypothesen verklaarden op verre na niet alle verschijn- 

 sels, die men op de oppervlakte van de zon had opgemerkt. In 1774 

 sloeg daarom wilson , een vernuftig sterrekundige van Glasgow , een 

 anderen weg in. Hij hield de zon voor een vast , donker ligchaam , 

 dat van zich zelf geen licht gaf , maar met een lichtgevenden dampkring 

 omgeven was. Werd nu die dampkring door elastische vloeistoffen , 

 die uit de zon oprezen, vaneen gescheurd, dan werd het donkere 

 zonneligchaam zigtbaar , en er vertoonden zich zonnevlekken. Bode 

 bragt twee jaren later aanmerkelijke wijzigingen in deze theorie. Volgens 

 hem was ook de zon een donker ligchaam , deels uit vasten bodem 

 bestaande, deels met zeeën bedekt en omgeven met een dampkring, 

 waarboven zich een lichtende sfeer uitbreidde. Door de scheuren in 

 die omhulsels zien wij de vaste kern min of meer donker , al naar dat 

 het bloot gelegde deel van het zonneligchaam een breeden zeespiegel , 

 eene besloten vallei of eene uitgebreide vlakte vertoont. De zonne- 

 fakkels schreef hij toe aan de onregelmatige gedaante van het licht- 

 omhulsel. 



Het was vooral william herschell, die deze theorie op eene geniale 

 wijze ontwikkeld en voor haar vrij algemeenen ingang bij de latere 

 sterrekundigen heeft gewonnen. Ook hij gaat uit van de vooronder- 

 stelling, dat het zonneligchaam een vaste en donkere bol is, die met 

 een dubbel omkleedsel is omgeven. Het buitenste omkleedsel is de 

 lichtzee of photospheer , die den geheelen bol omgeeft en die eigenlijk 



