TOT ONS ZONNESTELSEL BEIIOORENDE. 301 



het kleed is, onder hetwelk de zon zich aan ons voordoet. De grenzen 

 van dit lichtomhulsel vormen dus den voor ons zigtbaren omtrek der 

 zon. Beneden deze photospheer bevindt zich een doorschijnende, maar 

 niet lichtgevende dampkring of atmospheer, door welke de lichtzee 

 gedragen en op eene groote hoogte boven de oppervlakte der zon 

 wordt gehou"den. In dezen dampkring bevindt zich eene ondoorzigtige , 

 zamenhangeude wolkenlaag, die den geheelen dampkring omgeeft. De 

 lichtzee is aan de hevigste beroeringen en schommelingen blootgesteld. 

 Hierdoor ontstaan nu en dan scheuren of trechtervormige openingen in 

 het lichtomhulsel. Geschiedt dit, dan wordt de wolkenlaag voor ons 

 zigtbaar. Door de openingen in het lichtomhulsel dringen nu de stralen 

 van de aan weerszijde opgehoopte lichtzee en werpen het licht, dat 

 door de luchtlaag dringt, op de zich daarin bevindende wolkenlaag. 

 Daardoor ontstaan de graauvve vlekken , die men op de zonneschijf 

 gewaar wordt. Maar als de beweging in de zonneomhulsels nog 

 heviger wordt, scheurt ook dikwijls de wolkenlaag vaneen. Door 

 die scheuren of spleten wordt nu de zonnekern voor ons oog open- 

 gelegd en vertoont zich aan ons gezigt als eene donkere plek. Door 

 die scheuren wordt het ons dus alleen mogelijk een blik op het eigen- 

 lijk ligchaam der zon te vestigen. 



Herschel heeft ook getracht de oorzaken te verklaren , waardoor 

 die verschijnselen in de zonneomhulsels worden bewerkt. Hij vooron- 

 derstelt , dat er onafgebroken eene elastische vloeistof van eene ons 

 geheel onbekende natuur op de oppervlakte van het donkere zonne- 

 ligchaam wordt gevormd. Wegens hare geringe zwaarte stijgt deze 

 stof omhoog naar de bovenste deelen van den dampkring. Is dit gas 

 niet overvloedig, dan vormt het in de bovenste lagen der lichtgevende 

 wolken kleine openingen, die zich als graauwe stippen of poriën aan 

 ons voordoen. Is die omhoog stijgende gasstroom buitengemeen sterk, 

 dan ontstaan er breede scheuren , die over eene groote oppervlakte 

 in de eerste plaats de wolkenlaag en vervolgens ook het lichtomhulsel 

 vaneen scheiden. Door de toestrooming van dit gas wordt dan in de 

 nabijheid der openingen de lichtstof opgehoopt. Daardoor zouden dan 

 de lichtfakkels ontstaan , die doorgaans in de nabijheid der zonnevlekken 

 worden waargenomen. 



