TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE.' 303 



Reeds bij vroegere totale zonsverduisteringen had men dergelijke 

 verschijnsels opgemerkt; maar toen men in 1842 op verschillende 

 plaatsen aan den zonnerand deze op bergen gelijkende oneffenheden 

 had waargenomen, werd de aandacht daarop meer bijzonder gevestigd. 

 De zonsverduistering van den 28 Julij 1851 werd daarom met ge- 

 spannen verwachting te gemoet gezien. De beroemdste sterrekundigen 

 hielden zich met hare waarneming bezig en stemden overeen in de 

 verklaring , dat zij uitstekende punten van donkerroode kleur aan den 

 rand der zon hadden opgemerkt. De hoogte dier protuberantiën, die zelfs 

 gedurende het korte tijdsbestek der waarneming gedurig veranderden, 

 werd op 6000 tot 12000 mijlen geschat. 



Ook bij de laatste totale zonsverduistering van den 18 Julij 18tU werd 

 hetzelfde verschijnsel waargenomen. Le verriek vond, dat de zonne- 

 oppervlakte aan de randen tot eene hoogte van 7" of 8" geheel bedekt 

 was met eene laag van roodgekleurde oneffenheden , waarvan hij de dikte 

 zag toenemen , naarmate zij van achter de maanschijf te voorschijn 

 kwamen. Hij hield ze voor zonnewolken , die tot den zonnedampkring 

 behooren , voor lichtverschijnsels , die niet aan den rand der maan door 

 terugkaatsing gevormd kunnen zijn , maar die in den doorschijnenden 

 dampkring , waarmede het lichtomhulsel der zon omgeven is , als wolken 

 ronddrijven. 



Deze uitsteeksels aan den zonneriind zouden dus bewijzen, dat de 

 photospheer der zon ook nog met een dampkring, waarin evenals in 

 die der aarde wolken ronddrijven , is omgeven. Men heeft zelfs ge- 

 meend in dit lichtomhulsel nog twee deelen te kunnen onderscheiden, 

 van welke het eerste, onmiddellijk op de photospheer rustende, een rood 

 licht en het tweede, daarop rustende, een wit licht afgeeft. Ja! dit laatste, 

 wit licht afgevende lichtomhulsel heeft men weder in twee schalen on- 

 derscheiden, ëëne , die een sterker, en ëëne , die een zwakker licht 

 afwerpt. Men heeft dit gedaan om daardoor de verschijnsels van den 

 iichtkrans of corona te verklaren, die het zonneligchaam bij eene totale 

 verduistering omgeeft. Men heeft ook den omvang dezer dampkringen 

 gemeten. De rood licht afgevende dampkring heeft slechts eene 

 breedte van 10 sekonden, dat is '/joo gedeelte van de middellijn der 

 zonneschijf, terwijl de buitenste wit licht afgevende dampkring of 



