304 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LIGCHAMEN , 



dampkringen zich tot 4 graden buiten den zonnerand uitstrekken en 

 dus achtmaal zoo breed zijn als de zonneschijf '). 



Hoewel deze theorie van verschillende licht- en luchtomhulsels, die 

 het donkere zonneligchaam omgeven, groeten bijval bij de beroemdste 

 sterrekundigen van onzen tijd gevonden heeft , zoo is het niet te ont- 

 kennen , dat daartegen gegronde bezwaren bestaan. Volgens deze theorie 

 toch zou er geen onmiddellijke zamenhang bestaan tusschen het zonne- 

 ligchaam en het verbazend lichtproces, hetwelk van de photospheer, 

 die daarvan door eene atmospheer en wolkenlaag is afgescheiden, 

 uitgaat. Dat lichtproces wordt toch volstrekt daardoor niet verklaard, 

 dat men met arago de onafgebroken opstijging van een gas van on- 

 bekende natuur uit het zonneligchaam aanneemt , hetwelk eerst, als 

 het tot eene ontzaggelijke hoogte is opgestegen, de licht- en warmte- 

 bron zou vormen, die in de photospheer aanwezig is. De lichtbron 

 zoude dan niet in het zonneligchaam zelf, maar alleen in den licht- 

 oceaan gezocht moeten worden, die op een verwijderden afstand de 

 zon omgeeft. De wolkenlaag krijgt daarbij geheel het voorkomen, 

 alsof zij slechts dient als lichtscherm om het zonneligchaam tegen den 

 ontzettenden licht- en warmtegraad van het lichtomhulsel te beschermen. 

 Het heeft wel eenigzins den schijn, alsof de theorie is uitgegaan van 

 de teleologische zucht, die voor alle dingen de bewoonbaarheid der 

 wereldbollen trachtte te verdedigen. Met zulk eene wolkenlaag, die 

 het vaste ligchaam der zon tegen het al te schitterend licht en de al 

 te gloeijende vuurhitte beschermde, kon men de bewoners der zon 

 eene geschikte verblijfplaats verschaffen, ja, hun zelfs nu en dan door 

 de openingen in de zonneomhulsels als door een venster een uitzigt 

 gunnen op de onmetelijke ruimte des heelals. 



Bovendien zijn sommige verschijnsels, aan de zon waargenomen, 

 moeijelijk overeen te brengen met de zoo even beschrevene theorie. 

 Reeds prof. cafocci had in 1827 opgemerkt, dat de graauw e vlekken 



') Deze theorie is ook voorgesteld door dr. d. j. steun pARvé , over de 

 gesteldheid der Zon, in het Album der Natuur, 1853, bl. 161 en v. 



