308 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHETD DER LIGCHAMEN" , 



van de uitkomsten door de spectraal-analyse verkregen, in hare 

 toepassing op de chemische zamenstelling van den zonnedampkring , 

 waarin het licht geboren wordt. Auguste laügel geeft in de Revue 

 des deux Mondes van Janvier 1862, bl. 402 en v., de tot hiertoe ver- 

 kregen resultaten op, als hij zegt: »De zonnedampkring bevat in 

 darapvormigen toestand een groot getal stoffen , die onze planeet za- 

 menstellen , het ijzer , de metalen , die in onze alcalis en aardsoorten 

 worden waargenomen , het potassium , het sodium , het strontium , het 

 calcium, het baryum; hij bevat chromium, nikkel, koper en zink; er 

 wordt daarentegen geen goud, noch zilver, noch kwikzilver, noch alu- 

 minium, noch tin, noch lood, noch antimonium , noch arsenicum , noch 

 silicium, ten minste niet in merkbare hoeveelheid, gevonden. Bij de 

 metalen, die tevens aan de aarde en zon eigen zijn, voeg ik ook nog 

 het caesium en rubidium , metalen , die tot nu toe aan de gewone 

 chemische analyse ontsnapt en eerst kort geleden ontdekt zijn." 



Het groote resultaat van de schoone onderzoekingen van kirchhoff 

 en BUNSEN bestaat volgens hem daarin, dat men het thans voor eene 

 besliste zaak kan houden , dat de stoffen , waaruit de zon en de aarde 

 zijn zamengesteld , dezelfde zijn. De chemische eenheid van ons ge- 

 heele planetenstelsel is daardoor genoegzaam bewezen. De zonnestraal 

 onthult door hare physische eigenschappen de gesteldheid van het lig- 

 chaam , waarvan zij afstraalt ^). 



Verkeert het zonneligchaam nog in een gloeijenden , vloeibaren toe- 

 stand, dan volgt daaruit reeds, dat die zonnemassa onmogelijk als eene 

 stilstaande, effene en gelijkmatige vlakte gedacht kan worden. Uit den 

 ons bekenden graad van digtheid van de zon volgt , dat wij ons de 

 stof, waaruit zij bestaat , moeten voorstellen als in eenen niet los 

 zamenhangenden, maar taaijen toestand verkeerende , welligt niet geheel 

 ongelijk aan de lava onzer vulkanen. Er moet daar eene voortdu- 

 rende vulkanische werking plaats hebben , een opheffen en neerzinken 

 van gloeijende massa's in zulke kolossale vormen , dat de stoutste ver- 

 beelding zich daarvan geen denkbeeld kan vormen. De oppervlakte 

 van die vuurzee moet in eene voortdurende vulkanische beweging 



') Men vergelijke over dit onderwerp eene belangrijke verhandeling van den heer 

 w. M. LOGEMAN, getiteld Kleuren, in het Album der Natuur^ 1862, bl. 1 en v. 



