TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 313 



echter zeer goed verklaren , als wij de ontzaggelijke massa der zon 

 met de veel kleinere massa der planetenbollen vergelijken. Eene 

 kleinere massa moet, gelijk van zelf' spreekt, veel spoediger afkoe- 

 len, dan eene grootere. Vandaar komt het dan ook, dat de manen 

 der planeten in eene veel grooter mate afgekoeld zijn dan de plane- 

 tenbollen , waartoe zij behooren. 



Wij hebben dan gezien , dat op het tegenwoordige standpunt der 

 sterrekundige wetenschap in de hoofdzaak twee hypothesen betreffende 

 de natuurlijke gesteldheid van het zonneligchaam nevens elkander be- 

 staan. De eerste stelt ons de zon voor als een vast en donker ligchaam , 

 boven hetwelk zich een onmetelijk wolkendak in den zonnedampkring 

 welft , hetwelk het tegen den schadelijken invloed van de daarop rus- 

 tende vuur- en lichtzee of photospheer beschut , die wederom met een 

 tweeden zeer groeten dampkring is omgeven ; de andere stelt haar 

 voor in die periode harer ontwikkeling , waarin zij , nog niet met eene 

 vaste, zamenhangende korst bedekt, in gloeijenden , taai vloeibaren 

 toestand verkeert. Beide hypothesen , en wel vooral de eerste , hebben 

 mannen van naam op het gebied der sterrekundige wetenschap tot 

 hare ijverige verdedigers. Beide hypothesen geven eene geheel ver- 

 schillende voorstelling van de natuurlijke gesteldheid van het zonne- 

 ligchaam. De eerste schetst ons eenen toestand, die, hoe verre ook 

 afwijkende van dien onzer aarde , toch zeer vele levensvoorwaarden 

 met haar gemeen kan hebben. De andere schildert ons eene onmete- 

 lijke vuurzee van een boven alle voorstelling verheven warrategraad, 

 waarin door onafgebroken vulkanische werking gloeijende berggevaarten 

 tot 10 of 12000 mijlen boven de oppervlakte verrijzen om binnen 

 korten tijd wederom in den vuuroceaan te verzinken , terwijl elektrische 

 stroomen van eene kracht en spanning, waarbij niets op aarde zelfs in 

 de verte vergeleken kan worden, zich horizontaal van top tot top 

 ontladen en zoo den geheelen bol met een elektrisch licht omgeven, 

 dat slechts hier en daar in enkele dalvlakten wordt afgebroken , waar 

 de vulkanische werking voor eene wijle tot rust is gekomen. 



