TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 315 



aantrekkingskracht van hare kolossale massa in hunne banen worden 

 gehouden. 



Het verdient opmerking^ dat de waarnemingen bij de laatste zons- 

 verduistering eenen man , als le verrier , er toe gebragt hebben 

 om uit die waarnemingen en uit andere aangaande de betrekkelijke licht- 

 sterkte van verschillende gedeelten der zonneschijf de gevolgtrekking ai' 

 te leiden, dat de tot dusverre op gezag van herschel en arago aan- 

 genoraene gesteldheid der zon niet de ware kan zijn. Hij ontkent het 

 bestaan van den dusgenoemden photospheer en van den daaronder ge- 

 legen wolkendampkring, maar is van meening, dat de zon een gloeijend 

 ligchaam is met een niet lichtenden dampkring , waarvan de plaatse- 

 lijke opboopingen de zonnevlekken zouden te weeg brengen. Bunsen 

 en KiRCHHOFF komen tot hetzelfde resultaat en gelooven niet aan een 

 donkeren zonnekern , met een licht- en luchtomhulsel omgeven. Zij 

 houden de zon voor een gloeijend ligchaam van zeer groote uitge- 

 breidheid, omringd van eenen dampkring, in welken enorme wolkge- 

 vaarten rond drijven , die zich aan ons als zonnevlekken voordoen. 



Maar bovendien hebben wij bij deze hypothese het voordeel, dat 

 ons de trap van ontwikkeling wordt aangewezen, dien de zon thans 

 in haar kosmisch bestaan heeft bereikt. AVij zien haar in eene periode 

 van hare ontwikkeling , die voor onze aarde reeds duizenden en honderd- 

 duizendtallen jaren verleden is. Eens schitterde ook onze aarde, als 

 eene kleine zon met eigen licht voorzien , aan den hemel, toen de 

 wereldstof, die zich in haar gebied en onder het bereik harer 

 aantrekking bevond, zich verdigt had tot eene gloeijende en vloeibare 

 massa. Ook toen was zij overal aan hare oppervlakte vulkaan , en 

 boven de toppen harer uit de vuurzee opstijgende en daarin neder- 

 ploffende golven woedde een onafgebroken elektrisch onweder , dat 

 haar met den schittereuden gloed van elektrisch vuur omgaf. Eeuwen 

 volgden op eeuwen, en langzaam en geregeld koelde zij door de af- 

 straling harer warmte in de ruimte af , totdat eindelijk eene vaste 

 schaal zich om de in haar ingewand gesloten gloeihitte vormde. De 

 vulkanische werking nam van lieverlede af. Zij hield weldra op eene 

 lichtende ster te zijn in de hemelruimte. Zij werd een donkere bol, 

 maar geschikt om de kiemen van organisch leven in haren vruchtba- 



