316 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LIGCHAMEN, 



ren schoot te ontvangen. Zoo werd zij eindelijk , na eene reeks van 

 levensvormen te zijn doorgegaan , de woonplaats van ons geslacht. 



Zal dat ook de toekomst van het zonnegesternte zijn? Zal eens 

 haar glans worden uitgedoofd ? Zal zij eens ophouden de bron van 

 licht en warmte en dus de voedster van alle leven te zijn voor de 

 planetenbollen , die om haar zweven? Al bezit volgens althans de 

 zon nog eene temperatuur van 78103° C. op hare oppervlakte , die 

 temperatuur moet voortdurend door onophoudelijk warmteverlies in de 

 ruimte afnemen. Volgens de berekening van dienzelfden geleerde 

 zoude na verloop van 100,000 jaren hare warmte reeds zoo ver zijn 

 afgekoeld en de omvang harer donkere vlekken zoo zijn toegenomen , 

 dat zij nog alleen als eene veranderlijke ster aan den hemel zoude 

 schijnen. Nog 90000 jaren verder zou hare warmte tot 2000° C. ge- 

 daald zijn en bij die temperatuur zou haar licht voor ons reeds zijn 

 uitgedoofd. Bleef hare warmte in dezelfde verhouding afnemen, dan 

 zoude na nog 4750 jaren de temperatuur op hare oppervlakte tot 

 100° C, het punt van kokend water, zijn gedaald. Zij zou dan even 

 als de aarde met een vaste schaal bekleed zijn ; haar atmospheer 

 zoude inkrimpen , dampen zouden nederslaan , zeeën en rivieren zich 

 vormen , en de zon welligt geschikt zijn organisch leven op hare 

 oppervlakte te ontvangen. Maar geen licht, geene warmte zou van 

 haar meer uitstroomen. Hare ontwikkeling zou , al was het eerst na 

 200,000 jaren , de vernietiging van alle leven op onze aarde noodza- 

 lijk na zich slepen. 



Is dat de toekomst der zon ? is dat de toekomst , die zij onzen 

 aardbol bereidt ? Wij weten bet niet , omdat wij niet weten , door 

 welke middelen het warmteverlies door afstraling in de ruimte in het 

 ingewand van dien onmetelijken vuurbol wordt vergoed en hersteld. 

 Laugel meent wel, dat dit geschiedt door meteoorsteenen, die den 

 lichtgevenden ring van het zodiakaal licht uitmaken en die, als zij 

 binnen den kring van den gloeijenden zonnedampkring geraken , tot 

 smelthitte gebragt , zich in het zonneligchaam storten en daardoor 

 derzelver warmte voeden zouden. Eene zonderlinge voorstelling! Door 

 zulke meteoorsteenen zou immers de warmtegraad van het zonne- 

 ligchaam nooit verhoogd kunnen worden, omdat zij al hunne warmte 



