STUDIËN OVER DEN OLIFANT; 



DOOR 



A. W. M. VAN HASSELT. 



[Vervolg van hladz. 211.) 



Het is niet ten onregte , dat de olifant tot de dikhuidige dieren 

 wordt gebragt , en ik zie geen voldoenden grond om hem , vol- 

 gens enkele zooiogen , in eene afzonderlijke orde te plaatsen , afge- 

 scheiden van den rhinoceros of zelfs van den hippopotamus , en alleen 

 de laatsten , met nog enkele anderen, als eigenlijk gezegde »pachy- 

 dermata" te beschouwen. Immers de huid-dikte van den olifant kan 

 niet alleen tot twee Ned. duimen bedragen, maar vooral spreekt die 

 door het hooge gevvigt der huid in haar geheel genomen , dat tot 500 

 oude ponden en meer stijgen kan. De huid alleen van den grooten 

 Indischen olifant van den zoologischen tuin te Amsterdam woog niet 

 minder dan 1000 pond ')! Niettegenstaande deze zware en dikke huid 

 is de olifant veel aan uitslagen, ontvellingen en verzweringen onder- 

 hevig en is zijne huidgevoeligheid op verre na niet gering. Met 

 een ligten druk van de punt zijner speer weet de cornac zijnen oli- 

 fant te leiden en te bestraffen. Of nog eenvoudiger bereiken sommi- 

 gen dit doel, door de werking van een ijzeren haakje, dat even als 

 een huissleutel in den zak wordt gedragen. De oppasser van den 

 Sumatraanschen olifant , in den dierentuin te Rotterdam , volgt de laatste 

 gewoonte, en toont u aan, hoe hij in staat is, den zijnen daarmede 

 in alle rigtingen te dwingen, vooral wanneer hij het haakje even 

 boven of naast het oor aanzet. Ook aan de voeten zijn zij bijzonder 



') Eeus voor al doe ik opmerken, dat overal waar ik mij van dezen ge wigtsnaam 

 bedien , zonder meer , steeds het oude pond , niet het nieuwe , Nedcrl. , wordt bedoeld. 



18G2. 21 



