322 



STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



gevoelig. Voor aanraking, zelfs bedreiging daarvan, met de gewone 

 speerpunt zijn sommigen nog bevreesder dan voor die van het hoofd of 

 het oor. Het is waarschijnlijk om deze gevoeligheid eenigermate te 

 verminderen, dat zij zoo algemeen, het zij in den wilden staat, hetzij in 

 gevangenschap , de gewoonte hebben , hunne huid met eene laag 

 aarde of modder te bekleeden. Soms v/entelen zij zich daartoe na 

 het baden , dat een hunner voornaamste behoeften uitmaakt, in het 



slijk ; meer algemeen spuiten zij daartoe eerst 

 water over het lijf en blazen daarover met 

 de slurf stof of zand heen. Zoowel voor den 

 invloed der zonnestralen, als inzonderheid voor 

 de steken en beten , of zelfs de bewegingen 

 van vele insekten , vooral in de huidnaden 

 of plooijen, toont hij zich hoogst gevoelig. Be- 

 paaldelijk worden, in dit opzigt, de vliegen 

 algemeen zijne «ergste vijanden" genoemd. 

 Met den snuit en met de ooren weert hij zich 

 daartegen zooveel hij kan; zelfs is bekend, 

 dat hij zich vaak van bebladerde takjes of 

 halmen als vliegen- waaij er bedient. 



Aan zijnen staart heeft hij tot het verjagen 

 van insekten slechts weinig. Ofschoon soorts- 

 verschillen voorkomen, is deze in den regel 

 onaanzienlijk, betrekkelijk dun, en reikt hij 

 naauwelijks tot aan den hiel. De pluim aan 

 het uiteinde daarvan is dikwijls eenigzins meer 

 ontwikkeld. Hoe rijker de pluim, hoe langer 

 de staart, des te edeler wordt de olifant ge- 

 acht , en omgekeerd. Ook op zich zelf is de 

 eerste , die uit dikke , hoornachtige , zamen- 

 gestelde borstelharen bestaat, van eene glins- 

 terend zwarte kleur , in hoog aanzien bij de 

 Oosterlingen. Bijzonder hoog staat echter eene 

 fraaije staart-pluim van eenen » witten" olifant 

 Staart-pluim van den olifant, aangeschreven. Een exemplaar daarvan , — 



N^ 



'il i;i 



