STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 325 



kan men daaraan de opvolging van het cement , het email en de 

 dentine bij ieder figuur afzonderlijk naauwkeurig onderscheiden. 



Meer bewondering nog wekten van oudsher hunne twee, buiten- 

 en voorwaarts uitstekende, groote slagtanden. Over dezen werd onder 

 de geleerden eenige strijd gevoerd, of' zij werkelijk — zooals in de 

 wandeling door het publiek — voor z.g. honds-, hoek- of oogtanden zijn 

 te houden, dan wel meer als snijtanden te beschouwen zijn. De laatste 

 en meest geldige meening wordt, onder anderen, door onzen j. van 

 DER HOEVEN voorgestaan , op grond dat zij niet opgroeijen uit de 

 opperkaak zelve , maar uit de hier zeer ontwikkelde tusschenkaaks- 

 beenderen. Toegevende aan het algemeen spraakgebruik ten onzent, 

 zullen wij ze, niettegenstaande dit ook om nog andere redenen minder 

 juist is, evenwel »slagtanden" blijven noemen. Nog een tweede strijd 

 er over heeft in vorige eeuwen bestaan, namelijk: of zij het wel 

 waren , die het ivoor opleverden ? Om de curiositeit teeken ik dien- 

 aangaande uit het oude werk van ludolf de volgende regelen op : 

 »Men heeft langen tijd geloofd, dat men het yvoor uit de Tanden van 

 «die Dieren haalde, doch twee redenen hebben ons uit dien dut gehol- 

 y>pen, want het is uit het Bekkeneel en niet uit de Kaeken, dat deze 

 «stofTe voortkomt;" enz. 



Niet alle olifanten bezitten slagtanden; althans vele wijfjes vertoonen 

 niet veel meer dan rudimentaire sporen daarvan , van slechts eenige 

 duimen lengte. De Sumatraansche soort is er het karigst van voor- 

 zien , de Afrikaansche het meest (vergelijk de Tabel op blz. 265). 

 Bij de eerste zijn zij ook dunner , slanker en krommer ; bij de laatste 

 dikker en regter. Soms staan zij loodregt benedenwaarts, doch veel- 

 tijds zijn zij een weinig vóór-bovenwaarts gebogen , soms zelfs omgekruld. 

 Bij enkelen divergeren de punten, bij anderen convergeren die, soms 

 zelfs zoo, dat zij elkaar overkruisen, gelijkerwijze het geval is bij den 

 onlangs in den dierentuin te Amsterdam aangekomenen. Hoogst zelden 

 groeijen zij spiraalvormig, doch daaronder heeft men er zelfs gezien, 

 die eene geheele omwinding maakten. Langwerpig kegelvormig van ge- 

 daante, zijn zij aan de basis het dikst, alwaar zij volgens buffon, bij 

 de Afrikaansche, den omvang » kunnen' bereiken van eene «gewone 

 mans dij". Dit klinkt, wel is waar, wat sterk, doch livingstone 



