STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 327 



zelden grooter of zwaarder worden , zou geacht kunnen worden in 

 verband te staan met het wisselen ook van deze tanden , dat de ouden — 

 iELiANüS, PLiNiüS, en later zelfs shaw, — meenden om de 10 a 20 

 jaren te geschieden, even als het hert jaarlijks zijn gewei verliest. 

 Men weet thans dat dit gevoelen onjuist is. Wel verliest de jonge 

 olifant ze in zijne eerste jeugd, doch slechts éénmaal, op de wijze 

 der melktanden ; daarna blijven zij dezelfde , tot aan den dood of 

 tot eenige ziekte of uitwendig geweld ze soms doet uitvallen of 

 afbreken. Waar is het, dat men, om deze en andere redenen, meer- 

 malen enkele geheele of gebroken slagtanden in de bosschen aantreft. 

 Tennent geeft eene betere verklaring voor de hooge zeldzaamheid 

 van slagtanden, die boven het genoemde cijfer gaan. Dit hangt een- 

 voudig hiervan af, dat op de met deze tanden, en inzonderheid met 

 groote, gewapende olifanten, veel meer, ja hier en daar soms uitslui- 

 tend jagt wordt gemaakt, zoodat juist deze slechts bij" uitzondering hun- 

 nen vollen wasdom kunnen bereiken. 



Waartoe hun de slagtanden , deze zoo vruchtbare oorzaak van hunnen 

 dood, dienen, is, vreemd genoeg, nog niet geheel voldoende bekend. Zeker 

 is het, dat juist de meest gewone voorstelling er van, als «wapen" om er 

 hunne vijanden mede te «doorboren", — ook besloten in den Holland- 

 schen naam, en in de Fransche benaming van «défenses" — de minst 

 algemeen gepaste is. Niet alleen worden de olifanten, theoretisch, door 

 de zwaarte van het hoofd en den bouw van den nek , belemmerd om er 

 een ruim en vrij gebruik van te maken tot stoeten of steken , maar vooral 

 is dit herhaalde malen, bij ondervinding, gebleken. Wanneer zij zulks 

 soms, — bij jagtongelukken of bij executiën , — wilden beproeven, 

 tegen op den grond geworpen personen , zag men er ze dikwijls uit 

 ongewoonte , mede missteken , en het dan ook bij eene enkele poging 

 laten. Over het opvangen der door hen in de lucht geworpen ruiters, 

 zelfs «paarden '(!), op de slagtanden, hoezeer de mogelijkheid, voorde 

 eersten , niet kan worden ontkend, is voorzeker ook meer «geschreven" 

 dan waargenomen. Tennent getuigt, althans voor de Ccylonesche, dat 

 zij zelden slagen in het dooden dergenen, die in hunne magt vielen, waar- 

 van volgens hem, omstreeks drie vierden, grootendeels om deze reden, 

 den dood ontkwamen. Zelfs in hunne onderlinge gevechten maken zij 



