328 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



er niet dan bij uitzondering gebruik van en alsdan nog meer tot 

 drukken dan wel tot stooten. Meer zouden zij , bij het temmen van 

 wilde makkers , deze er mede tot hun pligt weten te brengen ^). Men 

 heeft gezegd , dat zij ze soms bezigen , vooral in Afrika , om er bij 

 drooge tijden mede in den zandgrond te boren, ten einde wellen van 

 drinkwater of saprijke aardvruchten of wortels op te sporen ; even zoo 

 wil men gezien hebben , dat zij er de stammen van jonge palmen of 

 andere boomen mede openreten om er het merg uit te halen ; doch 

 dit is voorzeker niet gewoon. Veel algemeener is het gebleken, 

 dat zij ze te baat nemen als beveiligings-bolwerk voor hunnen snuit 

 om aanvallen van andere dieren op dit deel op te vangen , en veel 

 meer nog als hulpmiddel voor dezen en de lip , tot het afbreken of 

 afplukken van takken, bladen en vruchten, waarmede zij zich dagelijks 

 voeden. Zelfs zouden de kleine , rudimentaire slagtanden der Ceylo- 

 nésche olifanten hierdoor (?) meermalen eene kleine sleuf of groeve 

 verkrijgen nabij de punt. Bij sterken wasdom nogtans zijn zij hun , 

 in het nemen van voedsel , veeleer hinderlijk , dan voordeelig , zelfs 

 in die mate, dat men ze deswegens, bij de geteraden, wel eens ten 

 deele afzaagt. Het zijn overigens de dienstdoende olifanten, die er 

 zich eerst in hunnen gevangen staat het best van leeren bedienen, 

 inzonderheid tot het opligten en vervoeren van zware lasten. 



Veel meer nog dan door de beschreven deelen , en zonder uitzon- 

 dering, kenmerkt zich de kop van den olifant door zijne lange, bewe- 

 gelijke «tromp", «slurf" of «snuit". Door dit orgaan is hij de eenige, 

 nog overgebleven vertegenwoordiger van de familie, of zelfs orde der ware 

 Proboscidea of snuitdragende dieren. Hoedanig het moet worden be- 

 schouwd, als een' lange neus of als eene verlengde hand, ook daar- 

 over zou weer kunnen worden gestreden, ware het niet eenvoudiger 

 op te merken , dat de beteekenis van beide deze deelen daaraan kan 

 worden gehecht. Niet onaardig heeft reeds buffon dit uitgedrukt 

 door de voorstelling «als droeg de olifant zijnen neus in de hand"! 



') Baldaeus heeft dienaangaande de volgende feernaclitige zinsnede: «dan werden 

 ))dc AVilde Elephanten gcleijdt tiisschen twee Tammen , die, als hij wederhoor igh is , 

 »van de Tamme met de Tanden in zijn Huijt gestooten werdt , dat hij krceuwt ; zoo 

 «leert hij gehoorzaamheijdt "; enz. 



