STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 331 



en het rieken, bij het nemen van voedsel en het drinken, bij het 

 ademhalen en het schreeuwen, bewijst zij hem veelvoudige diensten. 

 Bij onderscheidene dezer of andere omstandigheden weet hij haai^aar 

 verkiezing als pers- of als zuigpomp te doen werken, zelfs tot het 

 oprapen der kleinste voorwerpen. Al verder bezigt hij haar om er 

 mede te dreigen, zoowel als om er mede te streelen, even als hij, 

 in den getemden staat, ook zeer gevoelig blijkt te zijn voor liefkozin- 

 gen op dit deel aangebragt. 



Maar wordt de slurf ook gebruikt tot het zogen en het zuigen? 

 Men heeft dit beweerd, zoowel voor het moederdier als voor den 

 jongen olifant. Het wijfje zou daarmede de moedermelk uit hare 

 borsten — die, naar men weet, hier niet aan het achterlijf, maar aan 

 de borst zijn geplaatst, optrekken — en dit vocht in de keel van het 

 jong spuiten. Of wel — en dit vermoeden was veel algemeener, daar 

 het zelfs tijdelijk door buffon op aprioristischen grond werd verde- 

 digd — zouden de jongen zelve regtstreeks zuigen met hunne tromp. 

 Beide deze veronderstellingen zijn later, door levaillant en anderen, 

 bewezen als tot de vele dwaalbegrippen over den olifant te moeten 

 worden gebragt. De jonge olifant zuigt evenmin met de tromp, als 

 de jongen van andere zoogdieren dit met de pooten of een pasgeboren 

 kind dit met de handen doet, maar bepaald en op de gewone wijze 

 met den mond. Trouwens was dit feit reeds aan aristoteles bekend , 

 doch men had in diens opgaaf geen vertrouwen gesteld. De oorzaak 

 van de eerstgenoemde dezer dwalingen ligt misschien in de waarne- 

 ming, dat het wijfje soms onder het zogen, met de slurf de borsten 

 zamendrukt, ten einde het uitvloeijen van het zog in den mond van 

 het jong te bevorderen. De aanleiding tot de tweede onderstelling 

 kan welligt worden gevonden in dezelfde waarneming voor het jong , 

 maar ook in de zeldzame gelegenheid, die althans aan Europesche 

 waarnemers ten deele viel , om dit vraagpunt door eigen aanschouwing 

 tot klaarheid te brengen. Immers zijn, zoover ik weet, alleen in 

 vorige eeuwen te Rome enkele, doch in de latere menageriën van 

 Europa geene jonge olifanten ter wereld gekomen, en ook in de tro- 

 pische gewesten behoort dit tot de groote uitzonderingen. Deze 

 bestaan echter, en hoe uiterst zelden ook, is het dus niet waar, dat 



