STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 337 



bij den kleinsten Sumatraanschen olifant te Amsterdam. Hoezeer die be- 

 weging hem misschien alleen eigen is in den gevangen staat en wel 

 in eene zeer beperkte ruimte, geldt dit geenszins voor allen, gelijk 

 wel eens is verondersteld. Zoowel livingstone als tennent getuigen 

 beiden , dat zij dezelfde of analoge gewoonten ook vertoonen bij bespie- 

 ding in den wilden toestand. In stede van stijf te zijn in zijne ge- 

 wrichten , knielt hij met groot gemak op zijne voorbeenen, zoo als in 

 het oosten dagelijks te zien is bij het maken van hunnen salam of groet, bij 

 het opstijgen van den berijder, het belasten van den olifant als ander- 

 zins. Ook de achterbeenen buigt hij zeer goed , doch knielt daarmede op 

 eene eigenaardige wijze , als de mensch, den voetzool achter het ligchaam 

 uitstekende , en daardoor gemakkelijker weder oprijzende dan wanneer 

 de voeten naar voren of onder het lijf waren gebragt. Uitmuntend 

 komen hem deze bewegingen in zijne bergachtige woudstreken te stade. 

 Met overleg en beleid, minstens die van den muilezel evenarende, 

 klimt hij soms moeijelijke bergpaden en steile hoogten op ; zelfs op 

 de hoogste bergen van Ceylon werden zijne sporen aangetroffen. Hij 

 weet die evenzeer met groote behoedzaamheid af te dalen, zelfs bij 

 eene helling van 45" op den beganen grond. Daartoe gaat hij liggen 

 met den buik tegen den bodem, de voorpooten regt vooruitgestoken, 

 terwijl hij zich, op de achterbeenen geknield, kruipende voortbeweegt. 

 In het water beweegt hij zich betrekkelijk zeer vlug, zonder noodig 

 te hebben om «over den bodem daarvan te loopen", zoo als oudtijds 

 wel eens is beweerd, terwijl men hem, om dit doel te bereiken, 

 veeltijds geheel onder den waterspiegel ziet duiken. Alleen van tijd 

 tot tijd ter verkenning zijner rigting de oogen even daarboven uitste- 

 kende , is er overigens van den zwemmenden olifant soms niets anders 

 te zien dan de snuit, waardoor hij ademhaalt. Een zijner bewegingen, 

 waarover de reizigers van ouds de minst eensluidende berigten gaven, 

 is zijn gang. Niet tevreden met hem te laten galopperen, zelfs 

 chargeren, als een rennend paard, werd soms zelfs de gelijkenis met 

 de vaart van eenen spoorwagen uitgesproken! De waarheid is, dat 

 de olifant niet galoppeert, dat de sprongen van den galopgang hem 

 niet mogelijk zijn. Daar hij geene sleutelbeenderen en geene uitste- 

 kende hielbeenderen of spronggewrichten heeft, zouden de gelidsver- 

 1862. 22 



