338 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



bindingen zijner ledematen niet in staat zijn de springbewegingen en 

 de schokken van zulk eene massa zonder nadeel te weder- 

 staan. Zijn snelste gang bestaat in eene soort van schoffeldraf, 

 dien hij echter zoodanig kan versnellen, dat die gelijk staat met 

 den snelsten loop van een mensch, of met den handgalop van het paard. 

 Een goed doorrennend paard kan hem best ontkomen, een mensch in 

 het open veld niet , vooral omdat deze wel , de olifant niet in zijnen 

 vaart gestuit of belemmerd wordt door kleine terreinverhevenheden of 

 struikgewas. Alleen door zig-zagsgewijze of kringswijze gangen , vooral 

 met behulp van boomen of andere hindernissen , kan de mensch hem 

 ontloopen , daar de olifant niet in staat is zulke snelle wendingen te 

 maken, als deze. In den stap vordert hij, uithoofde van zijne lig- 

 chaamslengte , tamelijk vlug. Ik vond dien geschat op 5 Eng. mijlen 

 in het uur, en goed doorstappende zou hij dan met gemak dagelijks 

 eenen weg van ruim 15 uren gaans afleggen. Hoezeer de spoed zijner 

 versnelde bewegingen meermalen met groote overdrijving is voorgesteld, 

 schijnt de onwederstaanbare kracht daarvan , inzonderheid wanneer men 

 eene dravende kudde dezer dieren beschouwt, niet wel te kunnen wor- 

 den overdreven. Men zegt, dat zij, die het daveren van den grond, 

 daardoor, vooral in de stilte van den nacht, veroorzaakt, nimmer hebben 

 gehoord , zich daarvan geene goede voorstelling kunnen maken , even- 

 min als van den anderen kant iemand zich verbeelden kan , hoe on- 

 merkbaar zacht en als het ware steelsgewijs ze soms kunnen wegsluipen 

 door het hooge gras. Het eerste rumoer wordt nogthans onbeschrij- 

 felijk genoemd, te meer daar de dreun hunner voetstappen als het 

 ware onophoudelijk wordt versterkt door het knappen der boomtakken 

 en het gekraak der door hen verbrokene of uitgetrokken stammen 

 zelfs van zeer zware boomen. 



Is dit laatste geluid wezenlijk? Breekt en ontwortelt de olifant zelfs de 

 sterkste boomen ? Deze uitdrukking behoort alweder tot de dichter- 

 lijke overdrijvingen in de geschiedenis van dit dier, doch waarvan ook 

 latere reizigers , vooral cumming , zich niet hebben kunnen onthouden. 

 Deze verhaalt, dat, na zulk eenen marsch door het woud, »de digt 

 bij den grond afgebrokene stammen in zoo groeten getale verspreid 

 lugen , dat men er niet meer door kon komen." Pringle stemt echter 



