STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 339 



dezen toon reeds iets lager en beperkt dit slechts tot de minder 

 groote stammen van sommige Acacia-boomen of Mimosa's, en wel »na 

 het vallen van hevige slagregens, welke den grond hadden doorweekt." 

 Het is vooral tennent , die alle overdrijving ten dezen terugwijst. 

 A priori reeds is deze op te maken uit de omstandigheid, dat de olifant 

 zelf een' grooten tegenzin heeft in het loopen over en tusschen ge- 

 velde boomen, en feitelijk is hem gebleken (bij gelegenheid van een 

 olifantsjagt), dat een »boom" (welke .soort wordt niet gezegd) van 12 

 E. duimen in middellijn de geweldigste krachtsinspanning van een' 

 grooten olifant weerstond. Dat zij het vaak , ook bij zwaardere en 

 dikkere boomen , met de slurf beproeven , is zeker ; meerdere jagers , 

 die zich op boomen hadden gered, getuigen als uit eenen mond, dat 

 zij dan met alle magt er aan schudden of trekken. Wat echter het 

 meest is waargenomen, komt neder op het ontwortelen of omverstuwen 

 — met behulp van het lijf, den kop en de slagtanden, doch vooral van 

 de tromp — van «jonge" kokos- en sagopalmen of daarmede over- 

 eenkomende dunnere boomen. En dan nog, voegt tennent daarbij, 

 kost dit, althans den tammen olifant, in den regel, veel tijd en 

 groote moeite. Uilkens schrijft, dat zij zulks bij de genoemde palmen 

 dikwijls doen om er »de vruchtdragende kruin van te bereiken", en 

 BALDAEUS gccft zclfs ccu plaatje, waar hij eene dusdanige »jaarlijksche 

 ruïne van honderden wilde palmeerboomen" plastisch voorstelt. Of 

 dit geheel aan de natuur is ontleend , durf ik evenwel niet beweren, 

 daar men er één dezer olifanten (die [N.B.] allen met groote slagtanden 

 zijn geleekend) op ziet toesneilen in vollen galop! 



Bij deze en andere gelegenheden voegt zich nog eene tweede oorzaak 

 van het geraas, dat eene aannaderende kudde eigen is, namelijk dat van 

 hun stemgeluid. Ook dit moet, om gekend te zijn , worden gehoord en 

 is m.oeijelijk vatbaar voor beschrijving. Zij brengen in hoofdzaak een 

 drievoudig en dit onderling verwikkeld geluid voort door den mond, 

 de lip, den keel en de tromp, met welke laatste zij daarenboven 

 nog een eigenaardig geluid maken , door haar snel en met kracht in 

 de rondte te draaijen. Het verschilt naarmate zij genoegen of onbe- 

 hagen, woede of vrees, of wel eenige of andere ligchamelijke behoefte 

 willen te kennen geven. Nu eens is het een diep of dof kreunen of 



22* 



