340 



STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



steunen, knorren of brommen, dan weder een meer schel geschreeuw 

 of geblaas met de slurf, dat door livingstone is vergeleken met het 

 fluitje eener locomotief (?) , doch veel algemeener met de toonen van 

 eene trompet. Van hier niet alleen de naam van »tromp", maar ook 

 vindt men sprekend daarheen gewezen in oude teekeningen van dit 

 deel, als van voren in den vorm van eenen waldhoorn uitloopende. 

 De olifant zelf wordt gezegd bijzonder aandoenlijk te zijn tegen den 

 indruk van sommige geluiden, vooral van die van vele schreeuwende 

 menschenstemmen. Zijn gehoor is dan ook zeer ontwikkeld en scherp, 

 zelfs wordt het muziekaal genoemd. Zeker is het meermalen waarge- 

 nomen , dat het geluid van sommige instrumenten , of ook dat van 

 «concerten hun aangeboden", hen bijzonder vermaakte of opwekte '). 

 Ook bleek het niet alleen bij de dansoefeningen der gedresseerde olifan- 

 ten, maar desgelijks bii de Ceylonesche werk-olifanten , die men eenen 

 gelijkmatige inspanning vorderenden arbeid dikwijls veel juister zag 

 verrigten onder het gelijktijdig voorzingen van een of ander matrozen- 

 liedje door hunne oppassers. In het wild herkennen zij daardoor den wil 

 der geleiders van de kudde; zelfs uit de verte en na tot diep in de bos- 



schen verspreid te zijn 

 geweest, verzamelen zij 

 zich op niet eens sterke 

 geluiden door dezen voort- 

 gebragt. 



Daarbij intusschen wor- 

 den zij niet minder onder- 

 steund door hunne insge- 

 lijks fijne reukorganen. 

 Harrison vestigde ten de- 

 zen de oplettendheid op de 

 Hersenen van den olifant. bijzondere grootte van hun 



a. Eeukzenuwkwabben (groot). reukzenuwtoestel , vooral 



d. Gezigtszeniiw (betrekl<elijk klem). 



c. 5de paar (zeer groot voor het gevoel ia den snuit), vandereukzenuwkwabben 



(l. 7de » .. .. » de beweg. V. » » der hersenen. Op den reuk 



') HouEL en anderen. 



