STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 341 



af bespeuren zij ligtelijk de nabijheid van den mensch, ten einde zich daar- 

 tegen te vrijwaren, zouden sommige olifantjagers in de binnenlanden van 

 Afrika de list gebruiken om zich vooraf te besmeren met versche mest 

 van den olifant. Is echter zijn reukvermogen wel zoodanig, dat hij met 

 regt een liefhebber is genoemd van «bloemengeur"? Büffon vermeldt 

 wel is waar deze eigenschap, wanneer hij zegt: »I1 aime les fleurs 

 odorantes, il les cneille une a une pour en faire des bouquets et en 

 savourer l'odeur"! Daar b. er evenwel op laat volgen: «il les porte 

 a sa louche et semble (?) les gouter'\ en er een weinig later nog bij- 

 voegt: dat hij gaarne oranjebloesems eet, — zal deze voorstelling van 

 den olifant als bloemist wel weder tot de dichterlijke opvattingen 

 kunnen worden teruggebragt en eenvoudig in verband staan met zijne 

 smaakorganen. Op de gezegde zintuigen verlaat hij zich veel meer 

 dan op zijn gezigtsvermogen, dat vrij beperkt is. Men kent niet alleen 

 zijn oog als betrekkelijk klein, maar de ontleedkunde heeft ook aan- 

 gewezen, dat de oogzenuw (zie blz. 264) en de verdere zenuwtoestel 

 voor het zien niet alleen betrekkelijk, maar zelfs absoluut klein zijn. 

 Bovendien is de zijdelingsche plaatsing van het oog en de geringe 

 bewegelijkheid van den hals het vrije zien niet gunstig. Dat hun oog 

 meermalen tranen stort en wel met groote droppels of zelfs in stroomen, 

 is herhaaldelijk waargenomen , zoowel na zware verwondingen als 

 wanneer zij pas gevangen en gebonden zijn. Men wil zelfs hebben 

 gezien, dat een getemde wijfjesolifant den dood van haren mannelijken 

 levensgezel » bitter" heeft beweend! 



Het karakter dezer dieren (waarover later meer, bij het » gevaar 

 van den olifant voor den mensch " ,) is trouwens in het algemeen zeer 

 zachtzinnig. Zij zijn even vrees- en schrikachtig , als voorzigtig en 

 bedaard. Ware dit van eene tegenovergestelde natuur, maakte de olifant 

 misbruik van zijne herculische kracht, «gewis, — zegt tennent, — 

 zoude Ceylon reeds voorlang grootendeels ontvolkt zijn geweest !" Alleen 

 de in eenzaamheid levende olifanten zijn veelal kwaadaardig, en de 

 jongen zijn in den regel tamelijk ondeugend en onhandelbaar. Vriend- 

 schap voor den mensch, wanneer hij in dienstbaarheid leeft, is hun in 

 hooge mate eigen ; vooral zijn zij zeer aan hunne cornac's of mahout's 

 gehecht , welker minste stembuigingen zij kennen en gehoorzamen. 



