342 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



Hoewel zeer enkele voorbeelden daarvan zijn opgeteekend , gaat die 

 genegenheid evenwel in den regel niet zoo verre , dat zij na het ver- 

 trek of den dood van dezen niet meer willen werken of eten. Althans 

 zijn de Ceylonesche werkolifanten vrij spoedig aan de nieuwe, zich 

 meermalen afwisselende oppassers gewoon. Ware vijandschap of 

 antipathie tegen andere dieren, met welke hij het vrije leven in de 

 bosschen deelt , voedt hij van nature en uit zich zelven niet. Zijn 

 traditionele »haat " tegen den rhinoceros , den wilden buffel , het wilde 

 varken, enz. door den eenen schrijver, van plinius tot büffon , den 

 anderen naverteld, bestaat niet. Hij zoekt ze niet en zij zelve gaan 

 hem gaarne uit den weg; alle andere dieren, getuigt anderson, ziet 

 men voor eenen naderenden troep olifanten de wijk nemen. Hij 

 heeft ook voedsel genoeg en behoeft dit geenszins aan anderen te 

 betwisten. Dit kan alleen soms gelden bij gebrek aan voldoende 

 hoeveelheid water om te drinken of te baden , — doch rondom groote 

 poelen en plassen zag men meermalen velen der bovengenoemde 

 grootere en andere kleine dieren in zijne nabijheid zonder schijn van 

 eenige onderlinge beleediging. In den wilden staat vooral boezemen 

 drie wezens hem zoo geene vrees, toch onrust in, t. w. de mensch, 

 en de getrouwe gezellen van dezen, het paard en de hond, doch niet 

 zoo zeer uit vijandige gezindheid, wanneer hij niet aangevallen of 

 gekwetst wordt , dan wel omdat hij in zijne eenzame wildernissen niet 

 gewoon is hen te ontmoeten. Ook de bewegelijkheid , de wildheid , 

 de drukte van den hond zijn hem , die zoo zeer gehecht is aan kalmte 

 en stilte , veeltijds niet goed uitstaanbaar. Van zijne zijde , zegt men 

 wel eens van dit uit den aard zoo vreedzame dier, «kent hij geene 

 andere vijanden dan de vliegen!" Andere hun schrik aanjagende in- 

 vloeden, als van schreeuwen , flambouwen, vuurwerk, enz., ontvlugten 

 zij in den regel reeds uit de verte, daarbij , volgens barth , nu en dan 

 met de slurf zand in de hoogte blazende. Dit is echter niet alleen 

 een teeken van onrust, maar ook wel van woede, waarin dit dier 

 kan geraken en waarbij hij zich dan ook wel eens met kracht tegen 

 de zijden van het ligchaam slaat, onder het uitstooten zijner dreigende 

 stemgeluiden. Hoezeer toch van » verraderlijkheid" of zelfs van 

 «wraakzucht" bij dit dier niet dan zeldzame voorbeelden worden 



