344 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



Geheel anders nu is het gesteld met de eenzame zwervers of ban- 

 nelingen, waarvan reeds bij herhaling gewag werd gemaakt. Deze op zich 

 zelve levende olifanten of «ronkedoors" (ook »rogue", wgoonda", «hora" 

 enz. genaamd) zijn in den waren zin van het woord » verschoppelin- 

 gen ", slagtoffers van de sterk uitgedrukte familie-aristocratie der 

 olifanten. In geene kudde worden zij opgenomen , door allen worden 

 zij afgewezen en met trompslagen weggejaagd. Hun oorsprong wordt 

 geacht drievoudig te zijn : óf het zijn , in een tweegevecht , overwon- 

 nen minnaars en dit wel het meest, daar de eenzame olifant veeltijds 

 van het mannelijk geslacht is; — of het zijn bij jagtgelegenheden 

 afgedwaalde individu's, die hunne eigene kudde niet meer hebben 

 kunnen terugvinden; — of het zijn soms getemde vlugtelingen, die 

 insgelijks niet geslaagd zijn in het opsporen van hun eigen geslacht. 

 Tegen deze bannelingen — die trouwens, hierdoor of van zelve, 

 veeltijds van eene zeer booze natuur zijn , — vertoonen zij zich buiten- 

 gemeen hardvochtig, doch ook in het algemeen behoort meewarigheid 

 jegens natuurgenooten , die niet van hun eigen stam zijn, niet tot hunne 

 grootste deugden. Bij groote jagten had men meermalen gelegenheid 

 dit verschil op te merken. De pas gevangen en gebonden olifanten 

 worden dan door hunne nog niet geboeide makkers dikwijls op eene 

 teedere wijze getroost door zacht streelende bewegingen met den 

 snuit ; de tamme olifanten daarentegen , die gebezigd werden om hen 

 te helpen vangen en verder in bedwang te houden , verrigten dit 

 werk met de uiterste onverschilligheid en (immers wanneer zulks hun 

 niet door de cornac's wordt bevolen) zonder eenig spoor van mede- 

 doogen met hunne vaak in wanhoop nederliggende slagtoffers. Dit is 

 wel bevreemdend, daar zij overigens zoo zacht van aard zijn en in 

 den getemden staat , vooral jegens den mensch , — in zoo verre die 

 hen met goedheid bejegent , — zoo bijzonder trouwhartig. Reeds 

 van ouds werden daarvan, — even als van hunne groote dankbaar- 

 heid , — onderscheidene ware geschiedenissen medegedeeld , die 

 bekend genoeg zijn. Onbekend echter was mij , — doch ik durf 

 het niet geheel als zeker aannemen , — wat ciiomel dienaan- 

 gaande heeft opgeteekend. Hij verhaalt, dat men ze niet alleen meer- 

 malen kan zien spelen met de kinderen hunner oppassers , maar dat 



