KEKSEN. 



De kersen zijn, zoo als men weet, door den Romeinschen veldheer 

 LUCüLLUS uit Klein-Azië naar Italië overgebragt en vandaar verder 

 in Europa bekend geworden. Volgens dierbach [Botanische Zeitung 

 1831, 2, p. 770 — 779) waren de kersen in Engeland reeds bekend 

 120 jaren na Lucüllus. Velen meenen, dat de door dezen veldheer 

 bekend geworden soort de zure kers of morel zoude zijn. Volgens 

 een berigt echter van den bekenden kruidkundige dr. koch , die 

 op zijne tweede reis door het oosten de zaak grondig onderzocht 

 heeft [Agronomische Zeitung, 1861, p. 3G4), schijnt de door lucüllus 

 overgebragte niet de zure, maar de zoete kers te zï^n {Prunus avium), 

 welke in de lage dalen aan de noordkust van Klein-Azië , in het bij- 

 zonder in de nabijheid van Kerasunt en oostelijk van deze stad tot 

 aan den mond der rivier TsckoruJc, veel gekweekt wordt en in die 

 gansche streek nog altoos Jciras heet , waarvan ons Nederlandsche kers 

 en welligt ook de naam van de genoemde stad Kerasunt af te leiden 

 zijn. Men vindt zeer groote stammen van deze daar gekweekte hoo- 

 rnen. Ook in Armenië heet de kers nog heden ten dage Jcei^as. 



Wat de benaming meikersen aangaat , welke aan de in Nederland 

 meest algemee«e soort gegeven wordt, doch welke vruchten hier te 

 lande bijna nooit in die maand tot rijpheid komen , zoo laat zich die 

 benaming zeer gemakkelijk verklaren, 1^ uit de omstandigheid, dat de 

 kersen in Italië het eerst ingevoerd zijn en wij ze uit zuidelijk Europa 

 ontvangen hebben, waar de benaming meikersen meer gepast is; on- 

 der anderen nog in 1857 kwamen te Weenen de eerste kersen op 

 den 18 Mei ter markt '); 2*^ uit het verschil van tijdrekening. Op 31 

 Mei, oude stijl, was het reeds werkelijk 10 Junij. Thans is het ver- 

 schil nog iets grooter. Eerst in de 17e eeuw is men in ons land 

 begonnen den nieuwen stijl te gebruiken ; doch toen waren de kersen 



') Provinciale Groninger Courant, 28 Jan. 18G0. 



