STUDIËN OYEE DEN OLIFANT ; 



DOOR 



A. W. M. VAN HASSELT. 



(Vervolg en slot van hladz. 347.) 



Bij het overwegen der laatst besproken eigenschappen van den 

 olifant is het geen wonder, dat vele enthusiasten zich van ouds geene 

 te geringe voorstelling hebben gemaakt van zijne intellectuele vermo- 

 gens, ja, hem een » wonder van vernuft" hebben genoemd. Zijne 

 schranderheid zou, volgens hen, niet alleen die van alle andere dieren 

 te boven gaan , maar die gezamenlijk in zich vereenigen. Hij zou 

 zelfs de eenige zijn onder de dieren, die tot den mensch nadert 

 door eenig gevoel voor «godsdienst" — eene poëtische afleiding uit 

 hunne eigenaardige (» biddende") bewegingen met den snuit, en uit 

 hunne nachtelijke optogten, gelijk gesteld met die der volgelingen 

 van BOUDHA of brama! Uit hoofde van deze hunne togten in den 

 avond of in den nacht, zijn zij wel eens als »maan-aanbidders" be- 

 groet. Ook werd tot het «groot verstand" van den olifant door ande- 

 ren besloten op grond van de grootte van zijn hoofd , vooral de hoogte 

 van zijn voorhoofd, alsmede van het gewigt zijner hersenen , dat groo- 

 ter is dan dat van eenig ander landdier, zelfs van den mensch, en 

 van de talrijkheid zijner hersenkronkels. De laatste nogthans zijn wel 

 menigvuldig, doch weinig ontwikkeld en smal. Zijne schedelbeenderen 

 zijn, dit is waar van eenen buitengewonen omvang, doch gedeeltelijk 

 hol, en zijne hersen-holte is, bij vergelijking, volstrekt niet bijzonder 

 groot (zie bladz. 323). En wat hier het voornaamste is, het gewigt 

 van zijne hersenmassa is wel absoluut groot, doch bij vergclij- 

 1862. 23 



