STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 355 



en ander, hoe vast ook bevestigd, kan niet als even zoo vele blij- 

 ken van buitengewoon dieren-verstand in rekening worden gebragt. 

 Immers vele dieren, en wat de laatste waarneming betreft, zelfs de 

 minder aanzienlijken , zoo als het stekelvarken , vele torren en spin- 

 nen, doen dit evenzoo. Velen zijn ook veel moeijelijker te verschal- 

 ken of te schieten dan zij , en sommigen weten zich , eens gevangen , 

 veel beter te bevrijden. Het is b. v. juist geen bijzonder bewijs 

 van groote schranderheid, wanneer men leest, dat, bij groote jag- 

 ten, gebonden olifanten in den regel niet in het minst worden ge- 

 holpen door hunne nog vrije makkers in het losmaken of verbreken 

 hunner boeijen. De waarheid is dan ook, dat de olifant, in zijn vol- 

 maakt wilden staat, veeleer eenvoudig van natuur schijnt dan slim. 

 Hij behoeft dit ook niet te zijn, althans niet in zijne wildernisssen; 

 hij behoeft geene vijandige dieren te vreezen; hij heeft zich geene 

 moeite te geven tot het vervaardigen van holen of nesten, daar hij 

 die niet bewoont; listen, om zich voedsel te verschaffen, zijn voor 

 hem geen vereischte, daar dit hem rijkelijk en als van zelf ten 

 dienste staat. Maar, vraagt men, wat kan hem dan den aanstoot geven 

 tot zoodanige uitingen van voorzigtigheid, als waarvan zoo even ter loops 

 gewag werd gemaakt en een weinig vroeger (blz. 345) een zoo spre- 

 kend voorbeeld werd aangehaald? Eensdeels zoeke men dit in zijnen 

 betrekkelijk langen levensduur, die hem in staat stelt eene rijpere 

 ervaring op te doen dan vele andere dieren. Anderdeels en wel 

 grootelijks is het een uitvloeisel van zijne ongezochte aanraking met 

 den mensch, die hem overal in zijne eenzaamheid is komen versto- 

 ren , of wel van vrees voor dezen zijnen grootsten vijand. Even zoo is 

 het deze, die zijnen aanleg, zijne leerzaamheid, in den getemden staat, 

 weet te ontwikkelen. Veel wat men » zijne schranderheid" heeft ge- 



voert, en nederviol, zonder eenig uitwendig teoken van leven meer te geven. Na 

 vriichtelooze pogingen om hem weder te doen bijkomen , ontdeed men den gewaanden 

 doode van zijne strikken en verwijderde zich. Eenige schreden voortgegaan hoorde 

 men hem trompetten, ijlings opstaan en de vlugt nemen naar het woud. Is echter 

 deze krijgslist geheel oorspronkelijk bij hen of weder nabootsing ? Immers wordt 

 door meerdere schrijvers opgegeven, dat de olifant inderdaad meermalen onderhevig 

 is aan eenen plotselingen dood. Bij pas gevangenen neemt men dit niet zelden waar , 

 en noemt dit «het breken van hun hart." 



23* 



