358 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



één der drijf-olifanten, — tegen den zin van het dier, door zijnen 

 geleider onverstandig aangespoord, — in een moeras. Het voor- 

 zigtige dier verroerde zich niet, als overtuigd, dat elke bewe- 

 ging het slechts te dieper zou doen zinken , maar liet zich zoo zacht 

 mogelijk op zijde zakken. Er werd een aantal zware takkebossen voor 

 hem geworpen en een touw midden onder zijn lijf gebragt. De uit- 

 einden daarvan werden aan den tromp van een der sterkste olifanten 

 aangeboden. Tot aller verbazing weigerde dit anders werkzame en 

 gewillige dier en liet het hem toegereikt touw bij herhaling vallen. 

 Door speerbedreigingen tot gehoorzaamheid gedwongen, vatte hij ten 

 slotte de touwen aan, doch trok die te gelijk, met eeii enkelen ruk 

 van den kop, ongeduldig in stukken. Hij scheen te kennen te willen 

 geven, dat die zóó niet sterk genoeg waren tot het doel. Althans 

 nadat eene andere lijn , nu verdriedubbeld , op gelijke wijze was 

 aangebragt , trok hij gretig en uit al zijne magt, terwijl de inge- 

 zakte olifant thans zijne voorpooten , met eene geweldige inspanning, 

 op de rijsbossen plaatste, en weldra met behulp van zijnen wakkeren 

 makker bevrijd werd. 



Zijn echter alle olifanten van dezen stempel ? Behalve groote indi- 

 viduele verscheidenheden, nemen vele natuuronderzoekers aan, dat 

 ook de eene soort de andere in intellectuelen aanleg verre te boven 

 gaat. Vrij algemeen wordt als zoodanig de Sumatraansche soort , als 

 het gemakkelijkst tembaar en het best te dresseren , op den hoogsten 

 trap geplaatst, de Afrikaansche op den laagst en , terwijl de oud- 

 Indische daar tusschen het midden zou houden. Ofschoon deze verge- 

 lijking niet geheel van grond is ontbloot, moet zij toch ook niet te 

 absoluut worden aangenomen, althans in zoo verre deze ontleend is 

 aan hunnen verschillenden graad van dressuur. Deze toch is niet 

 alleen een uitvloeisel van hunne eigene vatbaarheid, maar tevens van 

 de bekwaamheid hunner onderwijzers. Immers hoe bevattelijk ook, 

 zal geene soort zich zoodanig uit zich zelve ontwikkelen , wan- 

 neer zij , die haar willen afrigten , niet zelve verstandig genoeg 

 zijn. Men zou de zaak dan ook kunnen omkeeren en de aangegeven 

 ontwikkelingstrappen verklaren uit hunne betere of slechtere opvoe- 

 dingswijze. De Ceylonezen schijnen daarvan van oudsher bijzonder 



