STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 3^5 



veldoversten ten strijde. Later bezigden de Romeinen ze zelve , onder 

 anderen in hunne oorlogen tegen de Galliërs, ruim 100 jaren vóór 

 onze jaartelling. Het allerlaatst onder de Europeanen maakten de 

 Portugezen er gebruik van, b. v. in hunne gevechten met den sultan 

 van Kandy (op Ceylon) in 1591. Doch het meest beroemd zijn de 

 olifant-gevechten uit vroegere eeuwen, vooral die tusschen de 200 tot 

 400 jaren vóór Chr. , zooals tusschen antigonus en seleucus , — 



ANTIOCHUS EPIPHANES en JUDAS MACCABAEUS , — tUSSChen DARIUS 



of PORUS en ALEXANDER den Groote, — juba en caesar, — 



JüGURTHA en METELLUS, tUSSChcn HASDRUBAL of HANNIBAL en SCIPIO 



AFRiCANUS en andere Romeinsche veldheeren , — waarbij ze soms 

 door Frankrijk en Spanje naar de velden van Italië moesten worden 

 overgevoerd. De geschiedverhalen uit de Punische oorlogen en dien 

 tegen jügurtha vooral behelzen daarover vele belangrijke bijzonder- 

 heden. Men koos daartoe veeltijds mannetjes of sterke wijfjes uit, 

 voorzien met kurassen of harnassen van ijzer , hoorn of buffelleder 

 om het lijf, en soms met eene soort van maliënkolder om de slurf, 

 die bovendien ook wel gewapend werd met ijzeren kettingen en staven 

 of met sikkelvormige zwaarden. Op den rug van het dier waren 

 dikwijls houten torentjes of kasteeltjes geplaatst, met boogschutters of 

 andere krijgslieden bezet. Men vvendde hunne kracht niet alleen aan 

 als die van eenen stormram , om poortdeuren open te stoeten , maar 

 vooral om het voetvolk te chargeren , en meer in het bijzonder om de 

 kavallerie van den vijand in wanorde te brengen. De paarden toch 

 zijn zeer bevreesd voor deze dieren , terwijl de ruiters met wel aan- 

 gebragte trompslagen nit den zadel werden geligt. Groote dienst deden 

 zij meermalen door het afsnijden der vijandelijke legerkorpsen en als 

 bedekkingsmiddel, om zich achter hen, als achter eene levende ver- 

 schansing, op te stellen. Ten dien einde werden zij dan in de eerste 

 linie geplaatst , doch de ervaring leerde weldra het gevaar hiervan 

 inzien. Immers eens aan het wankelen gebragt of op de vlugt ge- 

 slagen , bragten ze eene schromelijke verwarring aan in de gelederen 

 van hun eigene krijgsmagt. Later hield men hen om die reden meer- 

 malen tot op beslissende oogenblikken , bij de achterhoede , in reserve. 

 De Romeinsche soldaten vooral bekwamen spoedig van den eersten 



