366 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



schrik , hun door de krijgsolifanten aangejaagd. Zij hielden zoo lang 

 mogelijk stand tegenover hunne aandruischende charges , doch openden 

 dan snel, regts en links, hunne phalangen, lieten ze voorbij draven, 

 en wierpen nu van ter zijden en achteren hunne speren en pijlen op 

 hunne cornac's ; en wanneer ze hen niet konden ontwijken , rigteden 

 zij bij uitsluiting hunne zwaardslagen op hunne trompen om die te 

 verwonden of een deel daarvan af te houwen. De slurfslagen der 

 olifanten zelve vingen zij op de punten hunner spietsen op. Ook tegen 

 een algemeen en plotseling aangeheven krijgsgeschreeuw bleken ze 

 meer dan eens niet goed bestand te zijn, en — ofschoon door dressuur 

 soms daartegen eenigzins te verharden — waren ze meestal niet 

 moeijelijk door stroovlammen of ander vuurwerk tegen te houden. 

 Volgens SUYKER en verburg , zouden de Tartaren , in hunne oorlogen 

 met de Mogollen , dit hulpmiddel in het groot hebben gebezigd. Bij 

 eene aaneengekoppelde kudde buffels werden op de hoornen drooge 

 takkebosjes aangebragt, deze in brand gestoken, en zij dan naar het 

 vijandelijk leger gejaagd. Het behoeft dus wel geene nadere ver- 

 klaring , dat sedert het algemeen gebruik van buskruid en vuurwapenen 

 hunne oorlogswaarde, vroeger reeds als zeer beperkt gebleken, al 

 meer en meer is verminderd. Intusschen is deze in Indië nog niet 

 geheel en al opgeheven. De Anamniten , in Cochin-China, gebruiken 

 ze nog. In Ava , Agam en andere Achter-Indische rijken worden 

 zij nog steeds aangehouden. In het geheele rijk der Eirmans heeft 

 de generaal d'orgoni (een Fransche renegaat) zeer veel medegewerkt 

 hen op eene nieuwere wijze te organiseren, deels volgens de vroegere 

 methode, deels gewijzigd en meer ingerigt tot geweer- en zelfs 

 artillerievuur (zie V Illustvaiion, 1854, p. 57). In den jongsten Britsch- 

 Indischen oorlog zijn zij ook aan de Engelsche armee van gewigtige 

 dienst geweest, vooral echter als onbetaalbare steun voor den artil- 

 lerie-transporttrein, om in bergachtige streken het veldgeschut en 

 ander zwaar oorlogs-materiaal te vervoeren. E. melton maakte van 

 eene dergelijke toepassing, voor twee eeuwen reeds, gewag, in zijne 

 «zee- en landreizen". Hij schrijft: «hoe achter de stukken kanons van 

 «den Groeten Mogol, die ieder door 20 ossen voortgetrokken wier- 

 »den, een sterke Elephant ging, die, wanneer de ossen eenige onge- 



