368 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



Alleen ter aanvulling van het daar reeds gezegde over de uitgebreid- 

 heid van den ivoor-handel en het groote getal olifanten daarvoor 

 opgeofferd , voeg ik er bij , dat de cijfers dienaangaande door latere 

 schrijvers nog hooger worden opgegeven. Daargelaten andere koop- 

 steden , zoo als Hamburg , alwaar in het begin dezer eeuw jaarlijks 

 1000 a 1500 stuks slagtanden zouden zijn ingevoerd, hebben die op- 

 gaven meer bepaald betrekking op den invoer daarvan in Engeland. 

 Het laatste vind ik dien geschat op gemiddeld 1 millioen ponden ivoor 

 jaarlijks, dat, a 60 pond het stuk berekend, beantwoordt aan een 

 cijfer van meer dan 8000 grootendeels mannelijke olifanten daarvoor 

 gedood! Men weet voorts, dat die tanden op sommige der tropische 

 markten ook als betaalmiddel gelden , en dat zij in vorige eeuwen bij 

 wijze van belasting in zekeren getale aan de vorsten of overheerschende 

 volken moesten worden opgebragt. Als gebrande ivoor (ebur ustum) , 

 zoo witte als zwarte, worden zij bereid tot polystmiddelen of zwartsel, 

 terwijl de olifantsbeenderen tegenwoordig ook gemalen worden tot 

 beenderenmest voor de Ceylonesche koffijplantaadjes. Daartoe dient 

 waarschijnlijk nog meer hunne mest — die zij in ruime hoeveelheid 

 opleveren , — echter zou deze , vooral in Afrika , meer gedroogd , en 

 tot brandstof aangewend worden , of ook , door de Kaffers , volgens 

 KOLBE, bij gebrek van beter, als tabak worden gerookt! 



Zeer uitgebreid is wijders de toepassing hunner ligchaamsdeelen niet. 

 De huid is weinig tot looijen geschikt , ofschoon zij de Aethiopiërs dient 

 tot het maken van overtreksels voor schilden , voor tafels en zitbanken. 

 De staartharen worden verwerkt tot hals- en armsieraden , met goud 

 gemonteerd , doch zijn meer in volksaanzien als talisman tegen 

 ligchaamsgevaar. Van het vet , vooral dat der ingewanden , worden 

 onderscheidene smeersels en zalven toebereid. De massa dierlijk 

 voedsel, die met hen voor den mensch verloren gaat, is te betreuren. 

 Op Ceylon bijv. wordt hun vleesch niet , dan alleen uit nieuwsgierigheid 

 en bij hooge uitzondering gegeten. Alleen de Hottentotten , de Fanties 

 en andere Afrikaansche volksstammen schijnen het in het geheel niet te 

 versmaden. Daar het vrij taai is, bereidt men er dan veeltijds eene 

 nog al smakelijke soep van. Barth en wahlberg proefden het meer- 

 malen en noemen het zelfs lekker, min of meer overeenkomstig met 



