370 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



ligt niet alleen in diergelijke aanvallen , naaar hun doortogt alleen , 

 hunne gangen over wceke of bebouwde gronden , bijv. natte rijstvelden , 

 zijn hoogst schadelijk , niet alleen voor het gewas zelf, maar ook wegens 

 de groote en diepe gaten in den bodem achtergelaten. Deze olifants- 

 treden, meermalen ook in de wildernis waargenomen, kunnen als het 

 ware een onafzienbaar maas- of netwerk in den grond daarstellen, 

 naauwelijks een enkelen pas ondoorploegd latende. Deze hebben wel 

 het voordeel, dat zij bij het jagen dezer dieren het duidelijkst mogelijke 

 spoor aanwijzen, doch zijn in een ander opzigt hoogst lastig en zelfs ge- 

 vaarlijk voor de reizigers. Immers in drooge jaargetijden worden 

 deze gaten zoo hard als steen, en belemmeren dan den marsch eener 

 karavane uitermate. De paarden vooral trappen er dikwijls in, struikelen 

 er over of overkooten zich. Barth klaagt er zeer over en zag één 

 zijner bedienden door een' zoodanigen val met het paard het been 

 breken. 



Overigens is de olifant uit zich zelven weinig te vreezen voor den 

 mensch. De eenzame stilte zijner donkere loofdaken beminnende, 

 zoekt hij hem in den regel niet met vijandige bedoelingen op. Hij is 

 even vreesachtig als voorzigtig. «Ware hij van eene tegenovergestelde 

 «natuur, maakte hij misbruik van zijne meer dan Herkulische kracht 

 «en bouw, gewis, — zegt een ooggetuige, — ware Ceijlon reeds voor lang 

 «grootendeels door hem ontvolkt geworden." Alleen bij uitzondering 

 geeft men sommige treffende voorbeelden daarvan aan , van woest ge- 

 worden of kwaadaardige zwervelingen , die dan ook wegens hunnen 

 verraderlijken aard buitengewoon worden gevreesd. Bij onverwachte 

 ontmoetingen ontwijken zij overigens den mensch veeleer of trekken 

 onbezorgd door. Iets te digt in zijne nabijheid komende , geven zij 

 veeltijds onderscheidene uitingen of teekenen van vrees of soms van 

 ongeduld, door het blazen van zand in de hoogte. En dit vooral, 

 naar beweerd wordt , meer tegen blanken dan inlanders ! Het omge- 

 keerde alzoo , wat ten dien opzigte aangaande de verscheurende dieren 

 wordt gesteld. Bij aanvallen bepalen zij zich meermalen slechts tot ver- 

 dediging, soms zelfs tot lijdelijke afwachting. Echter prijst de Engelsche 

 majoor kogeks de mdevotion and loyalty'\ waarmede de gansche troep 

 onmiddellijk den aanvoerder en de jongen omringt, dezen met hun 



