372 STUDIËN OVER DEN OLIFANT. 



dooden van den olifant, in tegenstelling staande van het gemak, waar- 

 mede beweerd wordt, dat de Indische cornacs, de tijdens hunne be- 

 vrijding wild geworden olifanten om het leven brengen; soms door een' 

 enkelen lanssteek in den nek, vlak bij het achterhoofd. Het ingeven 

 van vergift , bij deze gelegenheid meermalen beproefd , mislukte in 

 den regel om twee redenen: eerstens, omdat zij zoo groote hoeveel- 

 heid daarvan kunnen verdragen, en ten anderen, dewijl zij dit bij 

 herhaalde toediening zoo hardnekkig weigeren of wegwerpen, hoe 

 zorgvuldig ook ingehuld , zelfs in hunne anders meest geliefde ver- 

 snaperingen. 



Niettegenstaande deze en andere oorzaken van gevaar , is het aantal 

 ongelukken, door hen te weeg gebragt, niet zeer aanzienlijk. Dominus 

 BALDAEUS overdrijft weder een weinig, waar hij schrijft: «Alderge- 

 «vaerlikst zijn zij, des avonts, wanneer zij hongerigh zijn (sic); jaer- 

 «lijks dooden zij vele menschen." Tegenwoordig althans is dit niet 

 zóó erg meer. Uit officiële sterfte- lij sten voor Ceylon blijkt, dat 

 voor een Öjarig tijdvak aldaar niet meer dan 16 doodsgevallen , dat is 

 iets meer dan slechts 3 per jaar, en dit op eene bevolking van 

 omstreeks één en half millioen, op rekening zijn gekomen van den 

 olifant. Dit neemt niet weg , dat zoowel om deze en andere rede- 

 nen , als vooral ten behoeve van den landbouw , wegens het groote 

 gevaar van verwoesting der aanplantingen , bruggen en wegen in 

 de olifants-landen , — zoo als daarvan nog zeer onlangs mededeeling , 

 ook bij ons, uit het Palembangsche bergland werd gedaan, — veel- 

 vuldig jagt op hen werd en nog wordt gemaakt. Toen de Ceylonezen 

 dit een geruimen tijd, gedurende onze laatste oorlogen met de Engel- 

 schen, hadden moeten nalaten en het hun door de O.-I. Compagnie 

 opgelegde getal jaarlijks niet konden leveren, namen hunne verwoestingen 

 aanmerkelijk toe. Ook het Engelsche gouvernement tracht tegenwoordig 

 nog door geldpremiën deze jagt aan te moedigen , ten gevolge waarvan 

 er eens in drie jaren 3500 gedooden werden aangegeven. Nog meer, 

 ja, zonder ophouden worden zij gejaagd, of om hen levend te vangen 

 en te verkoopen voor dienst of tot praal, of vooral niet minder ter 

 wille van het steeds nog dure ivoor , of ook alleen uit z.g. liefheb- 

 berij." Een' dezer jagt-liefhebbers nogthans, de Britsche majoor ro- 



