STUDIKN OVER DEN OLIFANT. 375 



nalen trots een «courage -parallel" te trekken tusschen zijne landge- 

 nooten , de Hollandsche boeren en de inlanders , welke niet vrij schijnt 

 van grootspraak: »Als een bosjesman, zegt hij, per hoofd en per 

 «jagtsaizoen , één olifant weet te dooden , en een »Boër" (of boer) er 

 «twee kan vellen, dan legt een Engelschmim er wel twintig neer''! 

 Wtiar is het , dat de Afrikaansche jagers zelve hen dikwijls niet dan 

 met groote inspanning overwinnen of afmaken. Soms met honderden 

 werpspietsen , lansen en pijlen te gelijk wordt het arme dier over het 

 geheele lijf getroffen , zoodat het er als een reusachtig stekel-var- 

 ken uitziet en niet dan hoogst langzaam , door bloedverlies uitgeput , 

 bezwijkt. Ook laat men, evenals bij de vangst van het nijl-paard, 

 wel eens eene soort van harpoen, met een zwaar gewigt belast, uit 

 hooge hoornen nedervallen op en in zijnen rug. Dat de punten dezer 

 moordtuigen veeltijds vergiftigd zouden zijn, is niet gebleken; wel 

 vond ik vermeld, dat men op Sumatra soms de olifanten tracht te 

 vergiftigen door op de door hen bezochte en verontruste plaatsen 

 suikerriet neder te leggen, doortrokken met eene sterke oplossing 

 van rattenkruid, alsook in Bengalen door rijstballen , bedeeld met het 

 sap van een zeer vergiftigen wortel [Nepal-root ; van eene Aconit- 

 soort? Vergelijk echter bladz. 371). Eene andere wijze van vangen 

 is door middel van wolfskuilen , een of twee bij elkaar , en zoo na- 

 tuurlijk met zand, gras en riet overdekt, dat de inlanders er soms 

 zelve invallen. De olifant kan zich daaruit niet verlossen , wel wor- 

 den , naar gezegd is , de jongen door middel van de slurf er somtijds 

 uit bevrijd door de ouden. 



Bij de Afrikanen der binnenlanden bestaan eigene jagtwetten 

 op het bezit van dit kolossale wild. In gemeenschap van velen 

 gedood zijnde moet een hunner Hoofden de deeling leiden. Als 

 er een , gewond zijnde , op het grondgebied van een' anderen stam 

 bezwijkt , dan vervalt één der slagtanden als eigendom aan dezen. 

 Veelal trekken zij tot deze vangst in groeten getale uit , sommigen 

 onder het zingen op eerbiedigen en meêwarigen toon van een lied, 

 welks inhoud weinig strookt met hunne vaak wreede handelwijzen , 

 en dat hierop neerkomt : 



