WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 23 



door een visch van nog geen tien duim lang, wit van kleur met eenige blaauwe 

 vlekken naast den rug, welken viscli men op de plaatsen, waar de beschreven 

 geluiden worden waargenomen, aan den hoek vangt. — De berigtgever, stel- 

 lig geen ichthyoloog , geeft geene de minste berigten aangaande den veronder- 

 stelden muzikalen visch dan de opgegevene niets heteekenende aanduidingen. 

 De brief is ter onderzoeking in handen gesteld van valeisciennes. (Compt. 

 rend., Tom. LUI, p. 1075). D. L. 



VrucTitbare eijeren , gelegd door vrouwelijke individus van Bombyx mori , zouder 

 paring met mannelijke. — Dit voorbeeld van parlhenogenesis is meermalen be- 

 weerd, doch nooit streng wetenschappelijk geconstateerd. In de oude familien van 

 zijdekweekers in het zuiden van Frankrijk bestaat eene traditie , dat een der beste 

 middelen om het zijwormras te verbeteren, beslaat in het gebruiken "vüw graine 

 vierge, dat is van eijeren, gelegd door wijfjes, die men zorgvuldig van de mannetjes 

 afgescheiden heeft gehouden. Jourdan, die dit mededeelt, heeft in 1851 twee 

 proefnemingen genomen , de eene op 147 wijfjes van de verscheidenheid met gele 

 cocons, genaamd de Briance oïdic Milanais, en de andere op 25 wijfjes van eene 

 variëteit met witte cocons uit zuidelijk China. De eerste variëteit geelt slechts 

 een geslacht per jaar, de andere daarentegen vijf a zes. Er waren, door een 

 groot aantal cocons ieder in *en met gaas overdekt doosje te sluiten, reeds 

 vooraf voorzorgen genomen , dat de wijfjes zelfs niet op het oogenblik van het 

 uitkomen uit de cocons met de tegelijk uitkomende mannetjes in aanraking 

 konden komen. De U7 wijfjes van de eerste proefneming hebben ongeveer 

 58000 eijeren gelegd, uit 29 waarvan rupsen gekomen zijn; de 25 wijfjes van 

 de tweede proefneming legden ongeyeer 9000 eijeren, die 550 rupsen gaven. 

 Bij de eerste proef was dus één vruchtbaar ei op omstreeks 5000, bij de 

 tweede één op de 17 gelegde eijeren. — Hel feit schijnt dus bewezen, maar 

 levens, dat deze wijze van voortplanting naar evenredigheid zeer zwak is, en 

 ook, dat er te dezen aanzien een aanmerkelijk verschil bestaat bij de verscliil- 

 lende rassen van zijdewormen. Jourdan oordeelt echter, dat de proeven op 

 eene nog grootere schaal, op 500 cocons b.v. (hij had bij de eerste proef 500, 

 bij de tweede 50 cocons gebruikt) moeien herhaald worden om het feil be- 

 hoorlijk te constateren. Dij is ook van oordeel, dat het ontslaan van 10 lot 

 12 achtereenvolgende generatiën uit wijljes van bladluizen , zonder medewer- 

 king van mannetjes, dat door de meesten als een ontwijfelbaar feit wordt 

 opgegeven, nog bevestiging noodig heeft. Hij zelf hecfl vele malen de blad- 

 luizen der rozenstruiken en van den vlierboom waargenomen, maar altijd, en 

 gedurende het gansche jaar , mannetjes bij de wijfjes gevonden. De kleinheid 

 der mannetjes, hunne spoedige gedaanteverwisseling en hun snel verdwijnen 



