54 ALBUM DER NATUUR. 



IJslandsche valken. — De valkensoorten , die op het in de geschiedenis der 

 valkenjagt beroemde IJsland inheemsch zijn , zijn twee in getal , t.w. Falco 

 gyrofalco (F. islandicus, Fdlki der IJslanders), — en F. aesalon {F. caesius, 

 Aesalon lithofalco , Eng. merlin, Deensch Dvergfalk , IJsl. smirill, Nederd. smel- 

 leken). BlaSIUS onderscheidt F. gyrofalco in drie soorten: F. gyrofalco, arcticus 

 en candicans. De drie exemplaren, die w. preyer op IJsland schoot, waren, 

 naar de beschrijving van BLASIUS , falcoyies arctici , doch opmerkelijk was het , 

 dat zij veel grooter waren dan al de noordsche jagtvalken, welke BL. gemeten 

 heeft. Tegen de onderscheiding door BL. voorgesteld pleit, dat de IJslandsche 

 valkenvangers verzekeren , dat men nu en dan in één nest een wit en een grijs 

 jong vindt. Vroeger bragt de valkenvangst op IJsland jaarlijks wel 2 a 3000 

 rijksdaalders op. De witte verscheidenheid of soort (F. candicans) , die vroeger 

 veel talrijker was dan nu (preyer zag haar slechts eens), wordt sterk ver- 

 volgd , daar de Engelschen haar nog duur betalen. 



Van andere roofvogels bezit IJsland slechts Haliaëlos albicilla (zeearend) en 

 Strix mjctea (sneeuw-uil). (W. preyer u. dr, F. ZIRKEL, Reise nach Islandim 

 Sommer 1860. Leipz. 1862. S. 384.) 



D. L. 



Spectraalanalyse. — Aan het eind van eene vrij uitvoerige mededeeling in 

 het Maart- en in het Aprilnommer van POGGENDORFF's Annalen van dit jaar, 

 aangaande zijne onderzoekingen, waarover wij hier, om niet te wijdloopig te 

 worden , in geene bijzonderheden zullen treden , vat SIMMLER hetgeen daarvan 

 ten opzigte der praktische aanwending van de spectraalanalyse bekend is op 

 de volgende wijze zamen : 



1. Om eene kleuring der vlam en daardoor een kenmerkend spectrum te 

 kunnen voortbrengen , moet een element in die vlam vlugtig of in eene vlug- 

 tige verbinding voorhanden zijn. Vooral de zware metalen kunnen dus alleen 

 in deze laatste verbindingen door de spectraalanalyse worden herkend. 



2. Ook eenige nietmetalen en hunne verbindingen (koolwaterstof, Borium- 

 zuur) geven strepen iu 't spectrum {discontinuirlkhe spectra). 



3. Vele metalloïden , dia- men naar hunne physische eigenschappen bepaal- 

 delijk tot de metalen zou kunnen rekenen (Arsenicum, Antimonium, ïellurium), 

 geven geene duidelijke heldere strepen in 't spectrum. 



4. Slechts die metalen , welke in de electrochemische spanningreeks aan 

 het posilive einde voorkomen, de potassoïden dus, schijnen de eenvoudigste, 

 alleen uit een of twee heldere strepen bestaande spectra voort te brengen. 

 Hoe nader de metalen bij het midden dier reeks staan , des te talrijker worden 

 de heldere strepen , die zij geven. De meeste metalen aan het negatieve einde 



