96 ALBUM DER NATUUR. — WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



resultaat zijner onderzoekingen is het volgende. Nadat de zenuw van het 

 Hgchaam is afgescheiden , neemt het maximum van prikkeling onmiddeUijk toe 

 met eene weldra afnemende snelheid , die spoedig hare uiterste grens bereikt , 

 om plaats te maken voor eene afneming, welke eerst met eene toenemende 

 snelheid voortgaat , maar weldra al langzamer en langzamer wordt , naarmate 

 de prikkelvatbaarheid der zenuw vermindert en tot O nadert. In het begin 

 hebben de verschillende punten der zenuw allen hetzelfde maximum. Na 

 eenigen tijd vermindert het in het centraal-eind der zenuw, en wel des te 

 meer, naarmate de onderzochte punten nader liggen aan de doorsnee-vlakte, 

 terwijl het in het peripherisch uiteinde op dezelfde hoogte blijft. Deze wijziging 

 plant zich nu van gedeelte tot gedeelte naar het peripherisch uiteinde voort. 

 Heeft dit verschil tusschen de onderscheiden punten der zenuw zich eens ge- 

 openbaard, dan neemt het snel toe, en wel des te sneller naarmate het ver- 

 schil zich eerder vertoonde. — M. houdt het er voor, dat hier twee oorzaken 

 werkzaam zijn. De eerste werkt gelijkelijk op al de punten der zenuw van het 

 oogenblik der doorsnijding af; de andere begint achtereenvolgend op de ver^ 

 schillende punten der zenuw te werken, en des te later en tevens des te 

 zwakker, naarmate die punten verder van het doorsneê-vlak der zenuw ver- 

 wijderd zijn. Deze tweede oorzaak is het , die het maximum van prikkeling 

 doet verminderen in omgekeerde reden van den afstand van de doorsnee-vlakte. 

 De eerste oorzaak daarentegen bewerkt de eerst toenemende en dan afnemende 

 vermindering van het prikkelingsmaximum. Daaruit volgt, dat bij eene niet 

 doorgesneden zenuw, waar dus alleen de eerste oorzaak werkt, het prikkelings- 

 maximum, op elk oogenblik van toe- en afneming, in alle punten der zenuw 

 even groot zijn moet; en dit meent M. dan ook waargenomen te hebben bij 

 proeven op den nog aan het ruggemerg vastzittenden nervus ischiadicus bij kik- 

 vorschen. Die identiteit echter duurt niet voort, en weldra openbaart zich een 

 verschil , dut M. toeschrijft aan twee niet anatomisch te bepalen punten , die , 

 elke in tegengestelden zin, eene aan die der doorsnee-vlakte analoge werking 

 zouden oefenen. Ref. bekent dit niet regt te begrijpen en hoopt, dat latere 

 mededeelingen van M. het hem duidelijker zullen maken. Hij verwijst overigens 

 hier naar de door hem in dit Bijblad (1861 , bladz. 12) medegedeelde opmer- 

 kingen van BUDGE. D. L. 



