DE HUISKAT. 23 



van het oorvet; is het dier ziek, dan hondt deze bijkans geheel op 

 en schijnt het genoegzaam volslagen doof te zijn. 



Dr. l. a. j. burgersdijk deelt in zijn belangrijk werk De Dieren het 

 een en ander mede over hot ziutuigelijk waarnemingsvermogen van de 

 huiskat en schrijft o. a. het volgende : 



"De reuk schijnt bij de kat niet fijn te zijn , het gehoor is onder - 

 tusschen des te beter. Bevindt zich een kat op eene plaats, waar ver- 

 scheidene muizengaten zich bevinden , dan weet zij zich zoo te plaat- 

 sen , dat zij aan de muizen niet oögenblikkelijk in het oog valt , of 

 ten minste geen vrees aanjaagt; zij houdt zich zeer stil en zelfs de 

 staart beweegt zich niet ; komt er een muis voor den dag , dan doet 

 zij haar sprong met gelijke vlugheid , om het even , of de muis zich 

 vóór of achter haar bevindt. Een geacht waarnemer verhaalt, dat hij 

 op een bank in zijn tnin zat te lezen, bij warm, zeer stil weder; dat 

 zijne kat aansloop en hem op de schouders klom en dat hij , om daar 

 geen last van te hebben, een kussen op de knie legde en de kat daarop , 

 die weinige oogenblikken later gerust in slaap scheen. De kop en ooren 

 waren zuidwaarts gericht. Plotseling sprong het dier op en liep met 

 de grootste snelheid noordwaarts. Daar stak juist een muisje het gepla- 

 veide pad , waarop men zou wachten dat het niet het geringste gedruisch 

 kon maken, over, om van het eene boschje tot een ander te komen. De 

 afstand, waarop de kat de muis gehoord had, bedroeg vier en veertig voet." 



Hoewel dus sommige dierkundigen beweren dat het reukorgaan der kat 

 weinig ontwikkeld is, zijn er andere schrijvers die aan de kat een fijnen 

 reuk toekennen ; vooral zou zij op grooten afstand den stank van rot- 

 tende visch kunnen waarnemen. Ook enkele plantensoorten kunnen kat- 

 ten op vrij grooten afstand door den reuk herkennen. Bepaaldelijk geldt 

 dit van het kattenkruid , Teucrium marum en van de valeriaan , Valeriana 

 officinalis. Blasius zegt in zijn boven aangehaald werk: "Als men eenige 

 stengels van dit kruid ergens op den grond legt , kan men verzekerd 

 zijn binnen korten tijd alle katten uit de omgeving daardoor aan te 

 lokken; de dieren wentelen zich op de planten heen on weder alsof zij 

 dol zijn geworden." Ook andere waarnemers bevestigen den zonderlin- 

 gen invloed van deze planten op de kat. Het dier schijnt door den in- 

 vloed van den geur dien het kattenkruid of de valeriaan verspreidt , 

 in een toestand te vervallen, dien men met dronkenschap kan verge- 

 lijken ; het geraakt ten slotte in een soort van bedwelming. Wanneer 

 men een kat in dien toestand heeft gebracht en haar vervolgens in 



