26 DE HUISKAT. 



geneigd tot veinzen, steeds bereid tot roof en valsch van aard zijnde. 

 Die schildering is bezijden de waarheid. Zooals wij schreven in het eer- 

 ste gedeelte van dit opstel , komen de goede eigenschappen der kat 

 eerst aan den dag wanneer haar een goede behandeling ten deel valt, 

 en dit is, vooral in ons klimaat, niet altijd het geval. In vergelij- 

 king met den hond is de kat voor velen een paria. Toch zijn er tal- 

 rijke voorbeelden, die ten bewijze kunnen strekken van de vatbaarheid 

 van dit dier, om zich te hechten aan den mensch. Het geeft bewijzen 

 van liefde, doch eerst na deze te hebben ontvangen, en verschilt hierin 

 van den hond, die de hand likt die hem zoo even heeft geslagen. 



Martin rotan verhaalt, als een bewijs van de neiging der kat om 

 zich aan den mensch te hechten, een geval dat hij zelf heeft bijgewoond. 

 In het jaar 1807 was hij ingekwartierd in het huis van eene aanzien- 

 lijke dame in eene pruisische stad. Zij stond bekend als eene groote 

 liefhebster van katten en wist deze dieren, zonder hare liefde te ver- 

 liezen, aan gestrengen regel en tucht te wennen. Het sterkst had zij 

 zich gehecht aan een grooten kater , die haar volgde zoodra zij hem 

 bij zijn naam riep , en die zich diep ongelukkig toonde als die naam , 

 wanneer het dier het een of ander had misdreven , haastig werd uit- 

 gesproken. De kater , die den voor hem min passenden naam van Ka- 

 rolina droeg , was op zekeren dag verdwenen en , zooals later bleek , 

 gestolen. Alle pogingen om hem op te sporen waren vergeefs, toen 

 het toeval wilde dat vier maanden later de eigenares in een wijk der 

 stad kwam , die zij zelden betrad , en haar aandacht getrokken werd door 

 een angstig miauwen uit de bovenste verdieping van een huis. Het bleek 

 dat de kater zijn vroegere meesteres herkende , en had men het dier niet 

 teruggehouden , dan zoude het misschien van boven naar beneden gespron- 

 gen zijn. Dat aan de dame haar eigendom werd terug gegeven is begrijpelijk. 



Een engelsch reiziger deelt mede dat een kat in een zak gedragen 

 werd naar haar nieuwen eigenaar, die op een afstand van vijf mijlen 

 van den vorigen woonde. Om van de eene woning naar de andere te 

 komen , moest men twee rivieren overtrekken en dit kon , het was op 

 Jamaica, slechts door middel van booteu geschieden. Niettegenstaande dit 

 bezwaar was de kat den volgenden dag weder bij haar eersten meester. 



Michel ontving , toen hij te München woonde , een kat ten geschenke 

 van een zijner vrienden, die in een stadje woonde dat zes uren ver- 

 wijderd was. Hij verpleegde het dier zoo goed hij dit vermocht en was 

 seer aan de kat gehecht, die een der schoonst" was die hij bezat. Toen 



