DE HUISKAT. 27 



het dier, na verloop van eenigen tijd, jongen wierp, nam hij het 

 zwakste der drie jonggeborenen weg en liet de beide anderen over aan 

 de moeder. Tot zijn verwondering bemerkte hij echter dat zestien dagen 

 later en moeder en kroost verdwenen waren. Zijn verbazing klom ten 

 top , toen hij na verloop van enkele dagen een brief kreeg van den 

 heer, die hem de kat had geschonken en daaruit vernam dat het dier, 

 hoewel zeer vermagerd en blijkbaar sterk afgemat, weder zijn oude 

 woonplaats had opgezocht. Een der jongen was vermoedelijk onder weg 

 gestorven , want de moeder was slechts door een enkel katje vergezeld. 

 Zij moet dit gedurende de geheele reis met den bek gedragen hebben, 

 want zulke jonge dieren kunnen den weg niet loopende afleggen. Het 

 verdient opmerking dat michel , toen hij de kat naar München medenam , 

 van den spoortrein gebruik gemaakt had. De vraag hoe het dier den weg 

 naar hare vroegere woonplaats terugvond, is moeielijk te beantwoorden. 



Dr. burgersdijk geeft de volgende voorbeelden van de schranderheid 

 waarvan katten somwijlen bewijzen geven. "Men heeft waargenomen 

 dat katten op de klink van de deur sprongen , om ze te openen , of 

 dat zij zelfs een poot in een sleutel staken en dezen omdraaiden , ten 

 einde toegang te krijgen tot de kast waarin de melk stond. Merkwaar- 

 dig is het vooral dat deze dieren de opvoeding , die hun is medegedeeld, 

 wel eens aan andere overdoen. Een kater was er op gedresseerd , dat 

 hij nooit iets van de tafel mocht wegnemen. Er kwam een nieuwe , 

 speelsche hond in huis , die op stoel en tafel sprong en het een en ander 

 wegkaapte. De kater had het enkele malen knorrig aangezien , maar sprong 

 toen , zoodra de hond op een stoel kwam , op de tafel en trachtte dezen 

 telkens met eenige flinke klappen zijn kwade gewoonte af te leeren." 



In het jaar 1864 kreeg een kat bij gelegenheid van een z waren 

 brand te Oberhofen bij Thun ettelijke brandwonden. Het arme dier 

 werd met de grootste zorg door zijn meester verpleegd en was dezen 

 zoo dankbaar dat het, na genezen te zijn, steeds zijn nabijheid opzocht 

 en blijkbaar ongelukkig was als het alleen werd gelaten. In het jaar 

 1869 werd de man ziek; de kat verliet de kamer geen oogenblik. 

 Toen hij gestorven was werd het dier werkelijk radeloos van droef- 

 heid; het weigerde ieder voedsel en verdween na de begrafenis. In een 

 afgelegen hoek vond men eenige dagen later zijn lijk. Het is perty die 

 dit heeft opgeteekend en voor de waarheid van zijn verhaal instaat. 



Kampeu , Octobcr 1S7 1 ->. 



