IETS OVER HET LEVEN EN SAMENSTEL DER POLYPEN. 37 



Eene eerste schrede op dien goeden weg werd gedaan door den graaf 

 de marsigly. Deze hield zich in 1726, tijdens zijn verblijf te Marseille, 

 onledig met het onderzoek der polypen. Blijkens daarvan bestaande 

 afbeeldingen was het die soort , welke het bloedkoraal oplevert en die 

 veelvuldig in de Midd. Zee voorkomt. De marsigly nam een stuk koraal 

 nit het water, maar plaatste het onmiddellijk in een glazen vat, ge- 

 vuld met het vocht, dat de polypen behoeven om te leven. Zoodoende 

 bleven de polypen zooveel mogelijk in haar natuurlijken toestand en 

 konden ook de te maken gevolgtrekkingen eenige waarde erlangen. 

 Eene verrassende ontdekking volgde. De marsigly ontdekte namelijk 

 bloemen aan zijne vermeende zeegewassen; achtbladige bloemen, die 

 zich ontsloten, zoolang men het koraal liet in het met zeewater ge- 

 vulde glas , maar zich daarentegen onmiddellijk sloten, zoodra men het 

 uit het vocht had genomen. De georganiseerde natuur dezer zeege- 

 wrochten was toen boven allen twijfel verheven, de bloemen waren 

 thans ontdekt, weldra zou men ijverig- jacht maken op de vruchten 

 en zaden ! Wie verwondert er zich over , dat eerlang ook deze waren 

 gevonden ? 



Dwaalde de marsigly in zijne gevolgtrekking, zijne waarneming was 

 evenwel van onberekenbaar veel nut. Men had immers nu nog iets 

 anders leeren kennen dan de harde steenmassa, en op dat ander iets 

 zou dan in 't vervolg meer uitsluitend de aandacht worden gevestigd. 

 Dat ander iets , dat weeke , geleiachtige gedeelte was evenwel niet 

 thans voor 't eerst gezien ; de chemische onderzoekingen van lemery 

 en geoffroy — ook van den graaf de marsigly zelf — hadden het be- 

 staan eener dierlijke gelei reeds aangetoond. Men hield deze stof even- 

 wel voor een toevallig inmengsel, dat overigens met het koraal niets 

 had te maken. Iets verder waren reeds dodoneus (1518) en imperatus 

 (1599) gegaan; deze toch hadden beweerd dat sommige koralen dieren 

 zijn. Tot hetzelfde besluit kwamen de Zwitser conrad gesner en de 

 vermaarde rumphius (in zijn kruidboek en Museam Amboinense). Boccone, 

 ofschoon van gevoelen dat de koralen delfstoffen zijn , bekent dat hij 

 in een daarvan , door hem Alcyonium stupposum rubrum perforatum , ge- 

 noemd, — gij ziet uit dezen naam, dat de benoemiogswijze in dien 

 tijd op geen eenvoudigheid aanspraak maakte — kleine gaatjes had 

 ontdekt, in ieder van welk een folliculus , een blaasje, was gezeten, 

 dat zeer veel overeenkomst vertoonde met sommige insektenlarven. 



Het waren enkele lichtstralen , die het duister van den wetenschap- 



