38 IETS OVER HET LEVEN EN SAMENSTEL DER POlYPEN. 



pelijken hemel vluchtig doorkruisten, zonder een blijvend spoor na te 

 laten. Het jaar 1726 spoedde ten einde, en de oude leer had een nieuwen 

 steun gevonden in de zoogenaamde bloemen van den graaf de marsigly. 



Aan peyssonnel komt de eer toe van voor goed den sluier te hebben 

 opgelicht, die zoo lang voor deze merkwaardige wezentjes was opgehangen. 

 Peyssonel was geneesheer te Marseille. Door den Franschen koning met 

 eene zending naar de Noord-Afrikaansche kust belast, hield deze ge- 

 leerde zich in 1727 aldaar onledig met de studie der koralen. Ook de 

 peyssonel zag de bloemen van de marsigly weder , doch hij aarzelde 

 geen oogenblik deze voor dieren te verklaren, of liever voor de pootjes 

 van kleine dierlijke wezentjes , wier overige weeke lichaamsdeelen bin- 

 nen de koraalmassa waren verscholen. Het koraal , de harde steenmassa , 

 hield hij voor het bouwgewrocht en huis van het dier. Op het standpunt 

 der tegenwoordige wetenschap moge deze zienswijze minder juist zijn 

 en deze ons leeren dat de kalkmassa tot de weeke lichaamsdeelen van 

 de polyp in ongeveer dezelfde verhouding staat als de beenderen der 

 gewervelde dieren tot de meer weeke lichaamsdeelen dezer laatste , — 

 de roem van de peyssonel wordt er echter niet in 't minst door ver- 

 kort. Eerst sedert betrekkelijk korten tijd liet men het vroegere , min- 

 der juiste standpunt varen. 



De peyssonel vond niet gereedelijk aanhangers voor zijne nieuwe 

 leer. Hij deelde o. a. zijne zienswijze mede aan réaumur. Langen tijd 

 aarzelde deze het gevoelen van de peyssonel tot het zijne te maken. 

 Eindelijk evenwel gaf hij toe, doch onder zoodanige beperking, dat 

 daardoor de aard van het dogma , als ik mij zoo eens mag uitdrukken , 

 geheel werd gewijzigd. De réaumur redeneerde in dezer voege: even 

 gelijk sommige landplanten ten verblijf verstrekken voor zekere insekten, 

 als galwespen en boomluizen, zoo ook is het zeer wel mogelijk, dat 

 er andere insekten zijn, die bij voorkeur haar verblijf houden op zee- 

 gewassen. Maar evenmin als de landplant kan gezegd worden door de 

 daarop wonende insekten te zijn vervaardigd, even ongerijmd zou het 

 zijn te veronderstellen, dat het koraalgewas, deze zeeplant, het gewrocht 

 zou zijn van de hierop wonende zeeinsekten. Niet lang evenwel vol- 

 hardde réaumur in deze dwaling; vooral toen ook bernard de jussieu 

 zich aan de zijde van de peyssonel had geschaard , achtte réaumur het 

 noodzakelijk het oude standpunt te verlaten. Ook linnaeus werd voor 

 de nieuwe leer gewonnen. Wel meende deze laatste de meening van 

 peyssonel in zooverre te moeten wijzigen, dat hij het weeke gedeelte 



