40 IETS OVER HET LEVEN EN SAMENSTEL DER POLYPEN. 



met water — en de strooptocht is afgeloopen, ons doel bereikt. Te 

 huis gekomen zetten wij onze glazen op eene zeer rustige plaats, zoo 

 mogelijk in den zonneschijn. Thans terdege toegezien. Op dit stukje 

 hout b.v. ontwaren wij hier en daar bruine of groene slijmbolletjes , 

 klein als een speldenknop. Deze stipjes schijnen de zetel te zijn van 

 leven en beweging. Het slijmbolletje rekt zich uit, wordt cylindervormig ; 

 het achterste gedeelte van den cylinder blijft met een steelvormig deel 

 aan het stukje hout bevestigd, aan het voorste uiteinde worden kleine 

 draadjes zichtbaar ; deze draadjes worden al langer en langer , en daar slin- 

 geren zij zich in sierlijke bochten door het water heen. Nu eens hangen 

 ze evenwijdig aan elkander loodrecht naar beneden, of zij staan vertikaal 

 omhoog gericht of zijn horizontaal uitgespreid ; dan weder zijn ze waaier- 

 vormig verdeeld of bootsen het beeld na eener springende fontein; op 

 een anderen tijd kronkelen zij zich in onbepaalde , duizendvoudig ge- 

 varieerde vormen heen en weder of zijn ze spiraal vormig samentrokken. 

 Ook het lichaampje zelf neemt daarbij allerlei gestalten aan. Ofschoon 

 deze diertjes bij voorkeur aan 't een of ander voorwerp zich vast hechten 

 en wel door middel van het straks genoemde meer dunne uiteinde des 

 cylinders , gebeurt het niet zelden, dat zij van plaats veranderen. Daartoe 

 hechten zij zich aan een verder afgelegen punt vast met de zoo even 

 vermelde vangarmen — dezen naam toch heeft men , gelijk aanstonds 

 zal blijken niet ten onrechte, gegeven aan de draadvormige aanhang- 

 selen aan 't vooreind des lichaams — maken het steeltje los , krom- 

 men het lichaam en bevestigen daarna het steeltje onmiddellijk achter 

 het steunpunt der vangarmen. Deze ontwikkelen zich -nu op hunne 

 beurt, het lichaam strekt zich uit en dezelfde manoeuvre begint weder 

 op nieuw. Somtijds verrichten zij een kunststukje, dat kinderen 

 kopjetuimelen noemen. Wil men deze schepselen noodzaken de eene 

 plaats voor de andere te verwisselen , dan omringe men slechts het 

 glas , waarin zij geplaatst zijn, met een stuk zwart papier, in hetwelk aan 

 den eenen kant eene opening is uitgespaard. Zij verlaten dan de duis- 

 ternis en zoeken de lichtzijde op. Na verloop van weinige dagen ziet 

 men ze dan ook alle te dier plaatse bijeen. Een enkele maal heeft men 

 zelfs een enkel individu geheel los en vrij in 't water zien zweven , 

 met het uiteinde van den dunnen steel aan de oppervlakte des waters 

 bevestigd, waarbij ongetwijfeld de cohaesie der watermolekulen het 

 wezentje tot steun verstrekte in dien zonderlingen stand. Is de lezer 

 in 't bezit van het bekende werk van scHkFFER: "Die Armpolypen in 



