IETS OVER HET LEVEN EN SAMENSTEL DER POLYPEN. 55 



iueen en eeue onoogelijke massa, zonder eenige sierlijkheid, hebben wij 

 voor ons. Nogmaals herinneren wij ons de bloemen van de marsigly. 



Vooral de Actinia's der tropische zeeën prijken met alle mogelijke 

 kleuren van den regenboog. In 't algemeen zijn de vangarmen der 

 polypen gekleurd en daaraan danken de onderzeesche koraalwouden 

 voornamelijk hun pracht en majesteit. In 't voorbijgaan zij opgemerkt, 

 dat de inlandsche actinia's ongeveer 8 tot 10 centimeters groot zijn, 

 en dus reuzen mogen genoemd worden in vergelijking met de zoet- 

 water-polypen van trembley. Evenals deze bezitten ook de Actinia's 

 eene groote herstellingskracht. In den aanvang van dit opstel gewaagde 

 ik er van, dat de uitkomsten van trembley's onderzoekingen de ge- 

 heele wereld met verbazing en bewondering vervulden. Ik doelde hier- 

 mede op de zooeven genoemde eigenschap. Trembley sneed zijn polypen 

 in dwarse en overlangsche stukken; elk deel bleef voortleven en groeide 

 binnen weinig tijds aan tot een volledig individu. Hij sneed de vang- 

 armen geheel of gedeeltelijk af, het verminkte deel herstelde zich alras 

 van deze kunstbewerking. Trembley keerde zijn polypen om als een 

 handschoen, de levenslustigheid scheen er geen zier om verminderd. 

 Ook de Actinia's kunnen vele dezer verminkingen verdragen, zonder 

 daarbij het leven in te schieten. Afgesneden vangarmen herstellen 

 zich ook hier. 



"Hoe is zulks mogelijk?" vraagt wellicht deze of gene, en zeer te 

 recht. Het antwoord op deze vraag is evenwel niet zoo eenvoudig, en 

 moeilijk in een paar woorden te geven. Dit vraagstuk hangt ten 

 nauwste samen met dat der verdeeling van den physiologischen arbeid 

 of de zoogenoemde lokalisatie der organen. Ik moet dan ook den lezer, 

 die daarvan een meer dan oppervlakkig denkbeeld wenscht te verkrij- 

 gen, verwijzen naar de leerboeken der dierkunde. Het zij mij echter 

 vergund inmiddels een enkel woord tot opheldering in 't midden te 

 brengen. 



Hoe meer eenvormigheid er bestaat tusschen de verschillende deelen 

 van eenig organisme, hoe gemakkelijker eenig afgezonderd deel een 

 zelfstandig bestaan zal kunnen leiden , hoe gemakkelijker tevens het 

 eene deel de verrichtingen van 't andere zal kunnen overnemen , daar 

 eene slechts geringe wijziging, b. v. slechts door uitwendige invloeden 

 beheerscht, in die deelen daarvoor tot stand behoeft te komen. Zijn 

 daarentegen de afzonderlijke streken des lichaams verschillend georga- 

 niseerd, zoodat elk verschil eene wijziging in de functiën met zich 



