DE ZON EN DE AARDE. 71 



alle richtingen om de orkaan heen met groote snelheid opstijgt, de lichtende 

 nevelen der photosfeer oplicht en zich een weg baant tot hoog in de 

 chromosfeer , veel zwaarder metaaldampen met zich medesleepende , die 

 men door middel van den spectroskoop aan hun licht herkent, en die 

 na korter of langer tijd weer terug vallen in de photosfeer. 



De vraag kan zich voordoen : wanneer de ongelijke snelheid der be- 

 weging op verschillende paralellen de oorzaak is der vlekken , waarom 

 vormen zij zich dan niet steeds en overal ? 



Deze kringloop der waterstof heeft even als de vorming van kleiner 

 vlekken steeds en overal op de zon plaats , en daaraan hebben de 

 zoogenaamde "poriën", waarmee de oppervlakte der zon als bezaaid is , 

 haar ontstaan te danken. Met sterk vergrootende kijkers beschouwd of 

 nog beter in de kolossaal vergroote zonnebeelden welke de fransche 

 natuurkundige janssen tegenwoordig te Meudon op schermen projec- 

 teert en photographeert , ziet men namelijk dat de oppervlakte der zon 

 zich vertoont als een groote massa kleine lichtende deeltjes, geschei- 

 den door kleine donkere tusschenruimten. Verschillende sterrekundigen 

 hebben aan die lichtende deeltjes verschillende benamingen gegeven; 

 de Engelschen vergelijken ze bij wilgenbladen , en in de halfschaduw der 

 vlekken pakken zij zich samen als stroohalmen , waarschijnlijk omdat 

 zij, hetzij rechtstreeks, hetzij als in een wervelwind naar het middelpunt 

 der vlek getrokken worden. Deze poriën nu zijn even zoo vele vlekken ; 

 hoewel zeer klein schijnende, hebben zij toch afmetingen van 500 a 

 600 kilometers. Zij zijn te vergelijken met onze hoozen en kunnen, onder 

 gunstige omstandigheden , zich met elkaar vereenigen tot orkanen en 

 nemen dan den gewonen vorm eener vlek aan. 



Wij hebben hier zoo kort als dit met de vereischte duidelijkheid 

 bestaanbaar was , de zonnetheorie van faye uiteengezet ; van verschil- 

 lende zijden is deze theorie aangevallen, maar, naar ik meen, heeft 

 faye alle tegenwerpingen vrij wel zegevierend beantwoord en is dat- 

 gene wat wij onzen lezers hier mededeelden de waarschijnlijkste ver- 

 klaring der verschijnselen die wij op de zon waarnemen. 



Zoo verklaart hij de betrekkelijke duisternis en het lichtopslorpend 

 vermogen, dat men in de kernen der vlekken waarneemt, door de 

 zuiging welke de orkanen uitoefenen naar de richting hunner as, die 

 des te sterker is naarmate de draaiende beweging heviger is; deze 

 zuiging is op de zon merkbaar aan de beweging der lichttongen van de 

 randen der vlek naar de kern. Een mengsel van gassen en verkoelde 



