72 DE ZON EN DE AARDE. 



dampen komt daardoor in de kern en slorpt het licht der dieper 

 gelegen lagen op, waardoor dus de betrekkelijke duisternis van de 

 kern verklaard is. 



Op de vraag: waarom men de vlekken slechts waarneemt op een 

 bepaald gedeelte der zon en niet op haar geheele oppervlak, geeft hij 

 eveneens een bevredigend antwoord. In zijne theorie namelijk zijn de 

 vlekken draaikolken of orkanen , die in de photosfeer der zon ontstaan , 

 omdat de deelen op aangrenzende parallelcirkels zich met ongelijke 

 snelheid voortbewegen; waar dat verschil in snelheid het grootst is 

 zullen de meeste vlekken ontstaan , en waar de snelheid het minst ver- 

 schilt is er voor haar ontstaan het minste kans. Nu heeft hij uit de 

 waarnemingen, die de Engelschman carrington gedurende zeven jaar 

 volbracht heeft, een formule berekend voor de snelheid van wenteling 

 op elke parallel, en uit die formule leidt hij af dat het verschil in 

 snelheid tusschen de deeltjes der aangrenzende paralellen nul is aan 

 den aequator , aan de polen en op 54 graden breedte , terwijl het een 

 maximum bereikt op 28 graden. De meeste vlekken moeten zich dus ver- 

 toonen op een ring om de breedte van 28°; de minste aan den aequa- 

 tor, de pool en ongeveer op 54°; dit nu stemt tamelijk wel met de 

 ervaring overeen, want "bij een lange reeks waarnemingen gedurende 

 zeven jaren voortgezet, is slechts eenmaal een vlek aan den evenaar 

 waargenomen, drie tusschen den evenaar en 6 graden breedte, en 

 twee tusschen 38 en 54 graden. Daarentegen telde men 288 vlekken 

 tusschen 8 en 31 graden , waarvan er dertig gedurende 1 , 2 , 3 of 4 

 zonnewentelingen bleven bestaan." Door de aanhaling dezer woorden 

 meent faye ook dit bezwaar voldoende uit den weg te hebben geruimd. 



"Wij nemen dus aan dat de zon een bol is, welke althans tot groote 

 diepte gasvormig is ; de oppervlakte , die licht en warmte uitzendt , be- 

 staat uit gecondenseerde vaste of vloeibare deeltjes van zeer hooge 

 temperatuur, die in hun eigen dampen zweven en de zoogenaamde 

 photosfeer vormen ; daaromheen breidt zich een dampkring uit , de 

 chromosfeor , die voornamelijk uit gloeiende waterstof bestaat , en waarin 

 vaak ophoopingen van heetere waterstof en metaaldampen opstijgen ; 

 de buitenste omtrek bestaat voornamelijk uit koudere, meer verdunde 

 waterstof. Aan de uitstraling, die de warmte der photosfeer weldra 

 zou uitputten, noemt het inwendige gedeelte der zon echter ook deel 

 door opstijgende stroomen van gloeiende gassen; in de photosfeer ont- 

 staan, door de ongelijke snelheid van wenteling, wervelwinden die , als 



