76 DE ZON EN DE AARDE. 



opstijgen. Met die lucht neemt die dampniassa de groote reis naar de 

 polen aan ; maar zoodra de warmtegraad beneden zekere grens daalt , 

 kan die damp zijn dampvorm niet meer behouden , maar moet in water of 

 zelfs in sneeuw veranderen ; zoo is de groote luchtstroom , die van den 

 evenaar komt, met waterdampen bezwangerd, welke door den invloed 

 der zon daarin zijn opgenomen en evenzoo door den invloed der zon 

 worden weggevoerd van de plaats waar zij zijn opgenomen. Waar en 

 wanneer die damp water wordt , hangt af van den warmtegraad en dus 

 ook van de luchtstroomen die hij ontmoet : niet lang zweeft die ge- 

 heele massa als onzichtbaar gas in den dampkring, weldra komt bij 

 in streken waar de temperatuur lager is en daar slaat hij hoog in de 

 lucht neer tot kleine waterdeeltjes en vormt de wolken , evenals de 

 damp uit den theeketel , zoodra hij uit de tnit in de koude lucht komt , 

 een nevel vormt. Zakken deze wolken , dan komen zij weer in lucht- 

 lagen die warmer zijn en waar zij weer verdampen, terwijl aan het 

 boveneind der wolk op nieuw dampen zich condenseeren. Pakken door 

 meerder verdikking de wolken zich samen, dan zullen zij eindelijk 

 neervallen als regen. 



Voor de vorming van regen zijn dus twee voorwaarden noodzakelijk , 

 waarop wij vooral de aandacht onzer lezers vestigen: lo sterke ver- 

 damping, waardoor de lucht van waterdamp als verzadigd is, 2<> af- 

 koeling, waardoor die damp niet meer dien vorm kan behouden, maar 

 als regen neervalt. Waar een dier beide voorwaarden ontbreekt, daar 

 regent het niet ; al is er zeer veel waterdamp in de lucht , toch zal het 

 niet regenen zoolang de warmtegraad hoog genoeg is, om den damp 

 in zijn gasvormige gedaante te houden, en al is het nog zoo koud, zal 

 het toch niet regenen als er een wind waait die , over uitgestrekte vast- 

 landen gestroomd hebbende , slechts zeer weinig damp meebrengen kan. 



Wij leerden de zon dus kennen als de oorzaak van wind zoowel als 

 van regen, en daardoor is zij het ook die de rivieren in het aanzijn 

 riep en den geheelen kringloop van het water in onzen dampkring en 

 op aarde regelt. Op hooge bergen wordt de waterdamp , die uit de 

 zeeën der keerkringslanden werd opgenomen , niet neergelegd als water 

 maar als sneeuw ; hoe paradox het ook klinke , toch is het waar , dat de 

 prachtige, met eeuwige sneeuw bedekte kruinen door de zon zelve met 

 haar ijzig dekkleed zijn versierd, want uit verre landen en uit de diepte 

 van den oceaan haalde zij het kleed dat zij tweemaal van toestand 

 liet veranderen, eer zij er deze hoogten meê tooide. Maar ook nu nog, 



