de zon en de aarde. 77 



hoe schijnbaar stil en dood , is het nog niet aan het einde van zijn 

 reis; de waterdruppels zijn niet uit de Indische zee of den Stillen oceaan op- 

 genomen , ziju niet als vlugge dampdeeltjes door winden en stormen 

 meegevoerd om hier verstijfd tot ijskristallen een eeuwige rust te ge- 

 nieten : voor hen bestaat die niet. Wanneer des zomers de zon hooger 

 stijgt en haar verwarmende stralen de bergen treffen , dan komt er leven 

 in het doodsche sneeuwkleed; de sneeuw smelt en honderde beekjes 

 ontstaan er, of het water zijgt hier in den bodem, om lager als hel- 

 dere , frissche wel op te borrelen ; nog wat lager ziet men van alle 

 kanten kleine wateraderen zich vereenigen met elkaar, en als waterval 

 zich storten van de rots, of zich een bedding maken waarin zij weer 

 andere beekjes opnemen , tot zij eindelijk aanspraak kunnen maken op 

 den naam van rivier. Door de werking der zwaartekracht rollen de 

 watermassa's langs de hellingen der bergen naar de lage landen, de 

 een met sneller stroom waar de helling steil, de ander langzamer 

 waar de neiging gering is, — maar allen rollen voort tot zij de zee 

 bereiken en zich weer uitstorten in den schoot van haar, waaruit zij 

 geboren werden. Zóó is met hetzelfde water, met dezelfde lucht deze 

 kringloop steeds voortgegaan , van het oogenblik dat de zon warmte 

 uitstraalde naar de aarde, en de aarde een dampkring had waar die 

 stralen konden doordringen, en zóó zal hij voortgaan zoolang de zon 

 ons genoeg warmte blijft zenden, de lucht opstijgend tusschen de keer- 

 kringen en, boven den evenaar, in twee groote stroomen afvloeiend naar 

 de beide polen, en langs den grond even gestadig een stroom koude 

 lucht, die zich van de polen naar den evenaar begeeft, om op hare 

 beurt door de zon verwarmd op te stijgen en in de hoogere lagen 

 van den dampkring de terugreis naar de polen aan te nemen; het 

 water uit de zeeën der heete luchtstreek in ijlen damp veranderd, die 

 opstijgt naar de schitterende zon, welke haar het aanzijn gaf, en mee- 

 gaat in de richting der polen, om eindelijk na vele en velerlei lotwis- 

 selingen en gedaanteveranderingen, misschien na duizenden jaren, weer 

 in den oorspronkelijken vorm in de groote wereldzee terecht te komen. 



Slot volgt. 



