OYER HET HÜTJEN OF HUTKEN. 



DOOR 



wijlen Dr. G. A. VENEMA. 



Er is zeker geene wijze om eenden te vangen, die vroeger vooral in 

 Westerwolde meer voor uitspanning werd toegepast , dan het zoogenaamde 

 Hutjen of hutken , een woord dat reeds ten halve aanduidt hoe de vangst 

 plaats heeft. Men bouwt aan den oever van eene water bevattende 

 laagte, hoedanige de marken in Westerwolde zeer vele tijdens het na- 

 jaar en den winter bezitten, van zand of van zoden eene hut, laag 

 boven en gedeeltelijk in den grond, met eene opening van voren, pas 

 ruim genoeg om eenen man , in liggenden staat , toegang te verschaffen. 



Bij het vallen van den avond verlaat de hutjer zijne woning, veelal 

 gezeten op een boerenwagen met paarden bespannen, om hem, zijn 

 geweer en de roepeenden , die hij voor de vangst noodig heeft , naar 

 de hut over te brengen. 



Wil of kan hij van geen wagen gebruik maken, dan trekt hij een- 

 zaam het heideveld over, het geweer op den schouder en soms verge- 

 zeld van een man, beladen met een of twee manden, die de tamme 

 eenden bevatten, en dikwijls van een jachthond , die geleerd heeft in 

 alle stilte de geschoten eenden uit het water te halen en bij den hutjer 

 te brengen. Is de hutjer bij de zoden hut aangekomen, dan legt hij 

 zijn geweer af, en zijne eerste zorg is, om de roepeenden in het water 

 op hare plaats te brengen. De hutjer heeft te dien einde medegeno- 

 men 6, 8, 9 of 12 tamme eenden, die hij zoodanig in het water plaatst , 

 dat zij zich in rijen bevinden, die ieder op de opening van de hut ge- 



