OVER HET HUTJEN OF HUTKEN. 79 



richt zijn , en die zich , van de hnt af gerekend , van elkander ver- 

 wijderen. Achter de hnt bevestigt hij den woerd, of hij plaatst er de 

 mand, waarin de woerd zich bevindt, en wel zoodanig dat de eenden 

 door de hut voor zijn gezicht bedekt zijn. Om de tamme eenden te be- 

 vestigen heeft de hntjer van te voren, als er weinig water in de laagte 

 is, stokjes op de hoogste deelen, als zij ongeveer tot het watervlak 

 opklimmen , gestoken ; maar als het water tot meerdere diepte in de 

 laagte wordt gevonden, bevestigt hij een stok in den grond, in het 

 watervlak , voorzien van een plankje , waarop de eend zich , als zij 

 rust wil zoeken , kan nederzetten. 



Om de eend aan den even boven het water uitkomenden stok te 

 bevestigen, doet men om den ronden stok een afgesneden stuk van een 

 koehoorn , dat er om rond gedraaid kan worden. Men maakt een gaatje 

 in dien koehoornring, waardoor men een touwtje steekt, dat met een 

 knoop aan de binnenzijde van den ring wordt bevestigd. Aan het an- 

 der eind van dit koord, dat zeer kort is, verbindt men de poot van 

 de eend. Men draagt zorg, dat de koord om de poot met wollen lap- 

 pen is omwoeld, ten einde de poot niet worde beschadigd. 



Zijn aan de eenden en den woerd de voorschrevene plaatsen aangewezen , 

 heeft de avond de voorwerpen zelfs binnen den zeer beperkten gezichts- 

 kring van kleuren beroofd, en ze met een donkergrauwe tint overtrokken , 

 die hij ook over de lucht uitstort , heeft hij aan de omtrekken de scherpte 

 ontnomen, dan voorziet de hntjer zijn geweer van kruid en hagel en 

 hij [kruipt zijn nachtverblijf, dat hij in de hut vindt, binnen. 

 Soms neemt hij wollen dekens, waarin hij zich wikkelt, mede, ofstroo 

 dat hem voor leger verstrekt , en met klomplaarzen om beenen en voe- 

 ten brengt hij den nacht in de hut door. 



Hij vertrekt naar huis, als de schemering het eerste flauwe licht 

 over de vlakte zendt. 



Nu en dan gaspt of blaast de woerd. De eenden beginnen te kwaken , 

 en van de wilde eenden, die des nachts over de vlakte vliegen, laten 

 zich nu en dan enkelen in dien waterplas, waar zij zoo onverwacht het 

 vroolijk gekwaak van huns gelijken vernemen , nedervallen. 



In den regel komen ze buiten de lijnen , waarin de tamme eenden 

 zijn geplaatst, in de waterplas aan, en dan worden soms een of meer 

 door den hutjer, als hij het geweer goed weet te gebruiken, of gewond , 

 of doodelijk getroffen. Hij haalt de dooden, of hen aan wie de kracht ont- 

 breektden dood te ontvluchten, dikwijls zelf uit den plas, als zij niet diep 



