80 OVER HET HUTJEN OF HUTKEN. 



is , en dan heeft hij de beenen met klomp- of waterlaarzen bedekt , of een' 

 hond die naast hem in de hut ligt, begeeft zich te water en komt met 

 de getroffen eend in de hut terug. 



Heeft hij zulk een hond, dan blijft de hutjer in zijn nachtleger; dan 

 laadt hij wederom, terwijl hij ligt, zijn geweer, waarvan de loop niet 

 te veel lengte moet bezitten, omdat hij het dan moeielijk in de hnt op 

 nieuw kan laden. 



Kwaken de tamme eenden niet, dan worden zij door de wilde een- 

 den, die des nachts over de vlakte vliegen, niet opgemerkt, en de 

 nacht zou den hutjer geen vangst geven. 



Om aan de eenden lust tot kwaken te geven, moeten zij vrij goed zijn 

 gevoederd ; is hun eten schraal en zijn ze half verzadigd , dan schijnen 

 ze stom te zijn. Het gevoel van honger, of de trek naar voedsel, ont- 

 neemt haar den lust om zich met den woerd , die haar nu en dan zachtjes 

 toespreekt, door een vroolijk gekwaak, over de liefde die ze hem toe- 

 dragen, aangenaam te onderhouden. Zijn zij door en door verza- 

 digd, dan zijn zij loom en vadzig en niet tot roepen te bewegen. 

 Zijn echter de eenden ongenegen om de lucht met haar gekwaak te 

 vervullen , dan brengt de hutjer den woerd van achter de hut naar 

 een der eenden, of hij geeft aan het koord, waaraan de woerd achter 

 de hut is bevestigd, eene lengte, die hem toelaat om de naastbij zijnde 

 eend te bezoeken ; dan heffen allen eenen blijden lofzang aan , en iedere 

 eend toont door haar gekwaak, hoe blijde zij is, nu het mannetje zich 

 in haar gezelschap vertoont, of haar gekwaak is eene hartstochtelijke 

 uitnoodiging om, nu hij zich in de nabijheid van de eene bevindt, 

 ook haar een bezoek te brengen ; want de spraak der dieren is ons 

 niet minder vreemd, dan de onze hun. 



De wilde eenden die in den grauwen nacht over de vlakte vliegen, 

 worden door het blijde gekwaak, dat uit den poel oprijst, aangetrok- 

 ken en deelen gaarne in de vreugde van het gezelschap. Zij laten zich 

 haastig in de plas nedervallen , en wellicht een of meer boeten hare 

 onvoorzichtige nieuwsgierigheid met den dood. 



De tamme eenden , die men bij het hutjen gebruikt , dienen , wat 

 de kleur harer vederen betreft , met de wilde eenden overeen te komen. 

 Niet alleen dat de witte en bonte eenden , die zich voor meer beschaafd 

 en voor fatsoenlijker dan de grijzen houden , geen zoo ruw en langdu- 

 rig gekwaak kunnen of willen laten hooren als de grauwen, maar 

 ook wantrouwen de wilde eenden haar geroep , want zij weten moge- 



