OVER HET HUTJEN OF HUTKEN. 81 



lijk dat de beschaving, bij hare verhevene beschouwingen over de 

 natuur, alle middelen te baat neemt om te dooden wat de mensche- 

 lijke maag kan vullen. Zij houden de meer beschaafde bonte en witte 

 eenden voor medeplichtig aan de wreedheid der beschaafde menschen. 

 Zal de vangst goed zijn, dan is het noodig, dat vele koppels eenden 

 des nachts over de vlakte vliegen , en hier mengen zich weder en wind in 

 het spel. Is het weder mistig , dan verlaten de eenden (Anas boschas) niet 

 gaarne de meren en stroomen, waar zij veiliger zijn dan in de lucht 

 met zijnen beperkten zilverachtigen , half kogelvormigen horizon. Bui- 

 tendien maakt de mist de tamme eenden ernstig of neerslachtig. Zij 

 roepen niet zoo gaarne als bij heldere lucht, al verschijnt de woerd 

 ook in haar midden. Maar zoo ook de mist, die de doorzichtigheid 

 der lucht tot eenen kleinen afstand beperkt, de landstreek niet meer met 

 haar grijs kleed heeft overtrokken, maar de lucht duister is , dan wagen 

 wel de moedigste of onverschilligste onder de wilde eenden over de 

 vlakte te vliegen , doch het grootste getal , dat het leven lief heeft en 

 voorzichtiger is, blijft op de groote waterplassen, waaronder bij hoog 

 water ook het vroegere Sellingermeer behoort, terug; want zij vinden 

 het gevaar te groot om de vlakten te bezoeken, waar de dood haar 

 zoo gemakkelijk in de duisternis overvalt. 



Schijnt de maan echter helder, dan geeft zij aan de voorwerpen scherpe 

 omtrekken ; zij schept de schaduw , die aan de landstreek eene vroolijke , 

 maar tevens eene ernstige tint schenkt. Dan trekken troepen wilde 

 eenden , vol vertrouwen op de veiligheid van haar leven , over de vlakte ; 

 de tamme eenden van den hutjer kwaken vroolijk en opgeruimd, en 

 de hutjer hoopt veelal niet te vergeefs op eene goede vangst. 



Is de wind oost en kondigt hij vermoedelijk den naderenden winter 

 aan, dan hebben meer wilde eenden dan anders lust de groote meren 

 en stroomen te verlaten, om in de kleine plassen en onder water ge- 

 zette uitgestrekte laagten en meertjes van de Marken de vroolijke ge- 

 zelschappen van hare tamme makkers te bezoeken en om des daags 

 aan hare vrienden te verhalen hoeveel genot haar op hare nachtelijke 

 zwerftochten is te beurt gevallen, en wat nieaws zij uit een wijden 

 omtrek hebben medegenomen. Want bij de eenden is de trek om de 

 late herfst- en winternachten bij vroolijke min en kouterij door te bren- 

 gen, niet minder groot dan bij het jeugdige landvolk in min bevolkte 

 streken. 



Valt de winter in en bevriezen de meren, de poelen en het water 



6 



