82 OVER HET HUTJEN OF HUTKEN. 



dat het uitgestrekte hooiland bedekt , dan vlieden de eenden naar de 

 grootere rivieren. Van Westerwolde gaan zij naar de Eems, waar de 

 stroom in het ijs openingen of wakken laat, waarin de eenden dan 

 gaarne vertoeven. 



Bij invallenden dooi komen de eenden iu de poelen terug. Zij zijn 

 dan echter meer wild dan wanneer het begint te vriezen. 



Is de wind oost , dan bezoeken , bij het vallen van den avond tot 

 ongeveer 10 uur des nachts , pijlstaarten (Anas acuta) , slobben (Anas 

 clypeatd), smienten {Anas Penelope), de poelea, die, als het niet vriest, 

 bij oostewind, zoowel bij dag als bij nacht, in de onder water ge- 

 zette uitgestrekte lage hooilanden om en in het vroegere Sellinger- 

 meer zeer talrijk werden aangetroffen. Deze vogels zijn op die water- 

 vlakte niet bevreesd voor mist, die aldaar noch hun getal vermeer- 

 dert, noch vermindert. 



Met het hutjen werd vroeger in Augustus begonnen; met nieuwjaar 

 had dit jachtbedrijf zijn einde. De vangst kon soms aanzienlijk zijn; 

 nu en dan, maar zelden, werden in een nacht 10 of 12 eenden ge- 

 schoten. Een mijner vrienden deelde mij mede , dat eens een hutjer als 

 vangst van eenen nacht 26 eenden te huis bracht. 



Het hutjen was hoofdzakelijk een jachtbedrijf voor de Westerwoldin- 

 gers. Het Sellinger-meer werd dikwijls in den herfst en den winter 

 door de rondzwervende eenden bezocht. Voor het hutjen was het dan 

 ook een bij uitstek goed gelegen plaats. Maar buitendat had bijna 

 iedere marke laagten , die de regen spoedig met water vulde en die 

 de zon eerst tegen Mei uitdroogde. 



Nog vindt men hier en daar , bij de laagten , hoopen zoden , die soms 

 wild door een zijn geworpen. Dat zijn de treurige overblijfsels der 

 hutten. Als de Westerwoldinger de Marke overtrekt en zijn weg langs 

 die hoopen zoden neemt, dan denkt hij nog gaarne aan de nachten 

 die hij daar of elders in de hut heeft doorgebracht. Maar de jachtwet 

 van den 13 Juni 1857 (Staatsblad N° 87) verbiedt het schieten op 

 eenden tot op een half uur voor en na zons op- en ondergang, hetgeen 

 de wet van den 6 Maart 1852 (Staatsblad N° 47) op ganzen en een- 

 den nog had vrijgelaten, en met veel weerzin heeft de Westerwoldin- 

 ger zijn eeuwen-oud jachtbedrijf moeten laten varen. 



In den regel houden zich altijd bij Bourtange , op de uitgestrekte 

 watervlakte , die zich van dien bouwval van de vesting af tot over 

 de Jipsche hooilanden uitstrekt, een talloos tal van eenden, pijlstaar- 



